W ciągu ostatniego roku moje relacje z moim 15-letnim synem pogorszyły się do granic możliwości. Co z tego wziąć? Nastolatek … chce spróbować wszystkiego, dowiedzieć się wszystkiego. Po kilku incydentach z niejasnymi firmami i witrynami w sieci stracił zaufanie do siebie.
Syn był zaangażowany w mieszane sztuki walki. To mi odpowiadało, ponieważ przynajmniej przekierował swoją energię we właściwym kierunku, a nawet na początku sekcji nauczył się dyscypliny.
Zajęcia rozpoczął się 6-go, 8-go ukończył i wrócił do domu metrem. Niedawno jego syn miał zawody, zaczął trenować z dwiema grupami, przygotowywał się do 200%. To znaczy, teraz wracał do domu o 10. I nie, nie martwiłem się, ponieważ bez względu na to, jak twardy był, był odpowiedzialnym facetem, nigdy się nie spóźniał, a konkurencja jeszcze bardziej zmotywowała go do przestrzegania ścisłego harmonogramu.
Pewnego dnia mój syn rzucił się do domu. To słowo pasuje bardziej niż kiedykolwiek. Właśnie się włamał. Kurtka była podarta, jeden pasek plecaka zawieszony na nitce.
To nie był pierwszy raz, kiedy wrócił do domu. Dwa razy wdał się w bójki. Miałem nadzieję, że się zmienił, że dojrzał, ale niestety. Już miałam na niego krzyczeć, ale on zaczął: – Mamo, posłuchaj mnie, – jego oddech zbłądził, – dziewczyna była sama … i jest mężczyzna… Jestem nim jak bam… Pomogłem zdjąć kurtkę i przyniosłem wodę. Wziął oddech i zaczął mówić. Kiedy syn opuścił metro, usłyszał płacz dziewczyny, a raczej pisk.
Syn podbiegł do dziwnego dźwięku. Piski nadeszły z wejścia do opuszczonego domu. Syn najwyraźniej czuł się teraz bohaterem filmu. Potem zaczęło się prawdziwe zamieszanie. Mój chłopak widział mężczyznę ciągnącego za kurtkę dziewczyny, a ona próbowała, ale nie mogła się uwolnić. Mój syn poleciał z nogi do mężczyzny.
Dzięki Bogu był pijany i słaby. Jego syn szybko doszedł do wniosku, a dziewczyna, korzystając z okazji, uciekła. Co stało się z jego przeciwnikiem, syn nie wiedział. Próbował znaleźć dziewczynę, aby dowiedzieć się, czy wszystko jest w porządku, ale nie miała słuchu ani ducha.
Przyznaję szczerze, że nie wierzyłem od razu, ale nie krzyczałem też na mojego syna. Był obrażony, że nie chwaliłem jego heroicznego czynu – myślałem – „tak dobrze kłamie, że sam wierzy”.” Dwa dni później dziewczyna w wieku 20 lat zapukała do naszych drzwi. Była z matką. Przyszli mi podziękować za tak odważnego i miłego człowieka.
Nie od razu zrozumiałem, ale chodziło o mojego syna. Nasi goście zaoferowali mu porządną sumę jako podziękowanie, ponieważ jego syn zagroził jego życiu i zdrowiu w celu uratowania nieznajomego. Mój odmówił pieniędzy i spojrzał na mnie sprytnie. Kiedy byliśmy sami, przeprosiłem go. Byłem bardzo zawstydzony.
Teraz patrzę na mojego syna zupełnie innymi oczami. Okazuje się, że prawdziwy bohater mieszka ze mną pod tym samym dachem, a ja oskarżyłem go o kłamstwo. Potem zacząłem traktować mojego syna inaczej. We wszystkim pytam o jego myśli, ponieważ już uważam go za prawdziwego dorosłego mężczyznę.
