Jak tylko dzieci dowiedziały się, że piszę testament, od razu znalazły czas dla swojej własnej matki.

Przeżyłam długie życie, urodziłam i wychowałam dwoje dzieci. Jednakże tak się złożyło, że teraz żyję sama. Mój mąż odszedł 10 lat temu, a dzieci mieszkają osobno. Mój mąż był dyrektorem jednej z największych fabryk w okolicy, więc mieliśmy niezłe życie. Wszystkim było wygodnie, ale życie, jak to życie, przynosi swoje zmiany.

Mąż zdołał zapewnić dzieciom mieszkanie, zrobił remont w ich mieszkaniach, zamówił meble – nie żałował niczego. Kiedy mąż zachorował, początkowo nie prosiliśmy dzieci o pomoc, bo mieliśmy oszczędności. Ale kiedy leczenie się przedłużyło, a pieniądze się skończyły – zwróciliśmy się do nich o wsparcie. Starszy syn dał nam potrzebną kwotę, ale od razu ostrzegł, że więcej nie ma. Dalej, że mówiąc krótko, prosiliśmy siostrę.

Podziękowałam mu i milcząc odeszłam. Trudno było zrozumieć, że dzieci, którym przez całe życie dawałaś to najlepsze i najwyższej jakości, teraz nie chcą pomagać swojemu ojcu. Do córki w ogóle się nie zwracałam, bo ma skąpego męża, który nawet dzieciom współczuje, bo uważa, że każdą kopiękę trzeba liczyć. Pomagali nam przyjaciele i podwładni męża, którzy co miesiąc przekazywali nam pieniądze. Mąż doszedł do siebie, ale po dwóch miesiącach wszystko zaczęło się od nowa. Przepisał na mnie cały swój majątek, mówiąc: “Dzieciom dałem wystarczająco, reszta już jest twoja”. Po jego przejściu na tamten świat kilka razy odwiedzałam córkę, a potem syna, ale było oczywiste, że moje obecność ich nie cieszy. W tym trudnym czasie pomagała mi moja sąsiadka.

Pochodziła z wielodzietnej rodziny, ale zawsze znajdowała czas, aby mnie odwiedzić. Kiedy chorowałam, opiekowała się mną, kupowała lekarstwa. Po mojej długiej chorobie, o której nawet dzieci nie wiedziały, postanowiłam sporządzić testament. Nasze mieszkanie, samochód i niewielką działkę przepisałam na sąsiadkę – Galię. Byłam bardzo wdzięczna tej dziewczynie za troskę, więc wcale nie żałowałam swojego postępowania. W dniu moich ostatnich urodzin zadzwonili do mnie dzieci. Podziękowałam im i powiedziałam, że sporządziłam testament. Jak tylko się o tym dowiedzieli, od razu powiedzieli, że przyjadą, aby wszystko omówić, mówiąc, że to nie rozmowa przez telefon. Następnej soboty przyjechał starszy syn, a później córka z mężem. Galia pomogła przygotować obiad i nakryć stół, a potem poszła do domu:

jeszcze nie wiedziała o mojej decyzji. Natychmiast wszystko im opowiedziałam przy stole. Jakie złość malowała się w ich oczach. Syn krzycząc wstał od stołu i powiedział, że więcej jego stopy nie będzie tu, a córka z mężem nazwali mnie “chciwą” i nawet zabrali telewizor, który podarowali mi pięć lat temu. Tak więc pozostałam sama, mając dwoje dzieci, których zależało tylko na spadku, a nie na własnej matce…

Related Posts