Córka i zięć budują dom. Co miesiąc dostaję telefon – raz na ogrodzenie, raz na fundamenty, raz na dach. Daję, bo to moja córka. W zeszłą niedzielę postanowiłam pojechać i zobaczyć, na co poszły moje pieniądze. Gdy zobaczyłam tabliczkę z ich nazwiskiem na drzwiach domu, który przez dwa lata finansowałam, poczułam, że jestem głupia. Stara, naiwna, głupia kobieta. Ale, jak się okazało, to ja byłam w błędzie.
Telefon dzwonił regularnie od dwóch lat. Zawsze Agnieszka, zawsze tym samym, trochę przepraszającym, trochę pośpiesznym tonem. “Mamo, potrzebujemy na fundamenty.” “Mamo, blachodachówka podrożała.” “Mamo, przyłącze wody jest droższe, niż zakładaliśmy.” A jeszcze: “Mamo, okna trzyszybowe mają promocję, ale trzeba wpłacić do piątku.” Zawsze dawałam. Szłam do banku i przelewałam pieniądze. Bo dwadzieścia sześć lat w księgowości przy zakładach mięsnych nauczyło mnie dwóch rzeczy: odkładać na czarną godzinę i nie żałować pieniędzy na jedyne dziecko.
Koleżanki w klubie seniora patrzyły na mnie z politowaniem. Wiesława, ta od Scrabble, powiedziała mi wprost: “Renata, oni cię doją. Zięć zarabia, kredyt mają, a ty im po kilkanaście tysięcy co chwilę dajesz? Obudź się.” Halina, z którą chodzę na basen, była łagodniejsza, ale powiedziała to samo innymi słowami: “Moja córka też budowała. Ani grosza ode mnie nie wzięła. Bo ma honor.”
Zaczęłam im wierzyć. W autobusie, wracając z basenu, przeglądałam w telefonie zdjęcia domu, które Agnieszka wrzucała na Facebooka. Piętrowy, z garażem, z tarasem. Pod każdym zdjęciem komentarze: “Pięknie! Zazdroszczę! Super się urządzacie!” A ja siedziałam w swoim dwupokojowym mieszkaniu, gdzie kafelki w łazience pamiętają czasy Gierka, i myślałam: ile z tego, co widzę na ekranie, kupiły moje pieniądze?
Bo ja liczyłam. Zawsze liczyłam. W zeszycie w kratkę, tym samym, w którym kiedyś zapisywałam przepisy na sernik i babkę piaskową, prowadziłam kolumnę – daty i sumy. Po dwóch latach kolumna zajmowała cztery strony. Żadnej umowy, żadnego pokwitowania. Bo kto spisuje umowy z własną córką?
Zdecydowałam, że muszę to zobaczyć na własne oczy. Wzięłam szarlotkę od Kowalskich z rynku, wsiadłam w autobus i pojechałam do Niemców. Damian otworzył furtkę. “O, teściowa! Co za niespodzianka!” – powiedział, sięgając po torbę z ciastem. Uśmiechał się szeroko, a ja myślałam, że się uśmiecha na moje pieniądze.
Agnieszka wybiegła z domu. “Mamo! Czemu nie zadzwoniłaś? Posprzątałabym!” I pomyślałam – nie zadzwoniłam, bo chciałam zobaczyć prawdę, a nie przedstawienie. Dom był piękniejszy, niż na zdjęciach. Jasna elewacja, równy trawniczek, młode tuje wzdłuż płotu. Tabliczka przy drzwiach – granatowe litery na srebrnym tle: “Rodzina Nowaczyków”. Ich nazwisko. Stałam przed cudzym domem z szarlotką w rękach.
Oprowadzali mnie po pokojach. Salon z dużymi oknami. Kuchnia z wyspą. “Mamo, patrz, indukcja!” – cieszyła się Agnieszka, a ja w głowie odliczałam: kuchnia – moje, okna – moje, dach nad głową – częściowo moje. I wszędzie ich meble, ich zdjęcia na ścianach, ich życie. Na piętrze sypialnia, pokój Zosi z różowymi ścianami, drugi pokój – “na zapas, na przyszłość” – powiedział Damian. Szłam za nimi korytarzem i czułam, jak rośnie we mnie coś gorzkiego. Cały dom obejrzany, a nikt nie powiedział słowa, że połowa tego stoi dzięki mojej emeryturze.
Zeszliśmy na parter. Na końcu korytarza były ostatnie drzwi, których jeszcze nie otwierali. – To pokażcie mi resztę – powiedziałam sucho, sama nie wiedząc, czemu mnie ponosi. Damian spojrzał na Agnieszkę, Agnieszka kiwnęła głową. – Właściwie to chcieliśmy ci to pokazać w innych okolicznościach – powiedział Damian, otwierając drzwi. Pokój był jasny. Duże okno wychodzące na ogród…
