11 lat absolutnej ciszy. Wyobraź sobie, co to znaczy. Trzy osoby schodzą z miejsca i po prostu znikają. Po nich nic nie pozostaje. Bez ciał, bez sprzętu, bez podpowiedzi. Zniknęli bez śladu, a 11 lat później w brudnej chacie 600 km od ich ostatniego znanego miejsca zamieszkania znaleziono dokument podróży.
Jest całkowicie rozdarta i pokryta plamami wody. Po jednej stronie znajduje się ciemna, ledwo widoczna plama. Dochodzenie wykazało, że to krew, krew jednego z zaginionych ludzi. To opowieść o tym, jak ktoś inny Cię porwał, a ta osoba milczała przez 11 lat. Wszystko zaczęło się w 2012 roku.
Dla trzech turystów z Austrii, Andreasa, Marcusa i Clary, musiała to być podróż ich życia. Wszyscy trzej byli doświadczonymi turystami, a nie nowicjuszami. Andreas, wówczas 34-letni, już wędrował w Himalaje. Marcus, jego rówieśnik, był fotografem i marzył o uchwyceniu nieskazitelnej natury Patagonii.
29-letnia Clara pracowała jako sanitariusz i była odpowiedzialna za bezpieczeństwo grupy. Nie byli lekkomyślnymi poszukiwaczami przygód. Przygotowywali się do tej podróży przez prawie rok. Studiowali mapy, kupowali lepszy sprzęt i czytali recenzje innych grup. Ich celem była argentyńska Patagonia w prowincji Rio Negro.
To Dzikie, piękne miejsce, które jest całkowicie obojętne na ludzkie życie. Ich trasa prowadziła przez Park Narodowy Nahuel Huapi, w tym wspinaczkę na Trespico. Nie jest to najtrudniejsza trasa, ale jest bardzo trudno dostępna. Możesz wędrować tam przez tygodnie, nie spotykając ani jednej żywej duszy. Opuścili małe miasteczko El Bolson, zostawili bagaż w hotelu i poinformowali kierownika o przewidywanej dacie powrotu, która miała nastąpić za dwa tygodnie.
Pierwsze cztery dni przebiegły zgodnie z planem. Dwukrotnie kontaktowali się ze swoimi rodzinami w Austrii przez telefon satelitarny i wysyłali krótkie wiadomości.
“Pierwszy dzień za nami. Wszystko świetnie. Widok jest niesamowity”.
Dzień 3: “dotarliśmy do jeziora, trochę zmęczeni, ale w porządku”.
Wiadomość była spokojna i przyziemna. Nie martw się.
Ostatnia wiadomość nadeszła piątego dnia. Był adresowany do brata Andreasa. Tekst był prosty:
“Zbliżamy się do podnóża Trespico. Pogoda się pogarsza. Nie będzie połączenia przez trzy lub cztery dni. Nie martw się o to. Do zobaczenia wkrótce”.
Potem zapadła cisza. Na początku nikt się nie martwił.
Powiedzieli, że nie będzie połączenia. Ale kiedy minęły cztery dni, potem pięć, potem sześć, a grupa wciąż nie otrzymywała żadnych wiadomości, rodziny w Austrii zaczęły się martwić. Skontaktowali się z hotelem w El Bolson. Kierownik potwierdził, że turyści nie wrócili w wyznaczonym czasie. Minęło jeszcze kilka dni i stało się jasne, że musiało się wydarzyć coś złego.
Krewni podnieśli alarm i skontaktowali się z Ambasadą Austrii w Buenos Aires. Historia nabrała rozpędu. 28 marca 2012 roku rozpoczęła się oficjalna akcja poszukiwawczo-ratownicza. W wydarzeniu wzięła udział argentyńska Żandarmeria, ratownicy z Parku Narodowego i wolontariusze z lokalnego klubu wspinaczkowego Club Andino Bariloche.
Najpierw próbowali ustalić ostatnią znaną lokalizację grupy. Dzięki jej najnowszemu postowi okazało się to nieskomplikowane: znajdowało się u podnóża góry Tres Picos. Do przeczesywania terenu z powietrza przybyły helikoptery. Ale, jak ostrzegł Andreas, pogoda się pogorszyła. Nad szczytami wisiały gęste, ciężkie chmury, wiały silne podmuchy wiatru i zaczął padać śnieg.
Taka pogoda jest typowa dla końca marca, jesieni na półkuli południowej. Ale dla poszukiwań była to katastrofa. Loty musiały zostać przełożone. Cała nadzieja była teraz w zespołach terenowych. Dziesiątki ludzi przeczesywały okolicę sektor po sektorze. Podążali zamierzoną trasą grupy, pokonując setki stóp w obu kierunkach od szlaku.
Przeszukiwali wąwozy, lasy i brzegi rzek polodowcowych. Ratownicy byli doświadczonymi ludźmi. Wiedzieli, czego szukać i gdzie: ślady stóp, skrawki ubrań, porzucony sprzęt, magazyn, coś innego. Ale nic nie znaleźli, absolutnie nic. Wydawało się, że trzy osoby i cały ich sprzęt-namiot, plecaki, śpiwory – rozpłynęły się w powietrzu.
Wkrótce naukowcy uzyskali dostęp do pamięci w chmurze, z którą Kamera Marcusa została automatycznie zsynchronizowana. W tym samym czasie miał dostęp do sieci. Tam znaleźli ostatnie zdjęcie zrobione rano piątego dnia, tuż przed wysłaniem ostatniej wiadomości. Zdjęcie było wyraźne. Przedstawiał Andreasa i Clarę na tle góry Tres Picos.
Wyglądali na zmęczonych, ale szczęśliwych. Na ich twarzach nie było śladu strachu ani niepokoju. Byli dobrze i ciepło ubrani. Za ich plecami widać było krawędź jasnopomarańczowego namiotu. To zdjęcie było ostatnim dowodem na to, że żyją i są dokładnie tam, gdzie twierdzili. Ale to również sprawiło, że jej zniknięcie było jeszcze bardziej tajemnicze.
Jeśli zdarzył ci się wypadek, jeśli spadłeś ze zbocza lub wpadłeś w lawinę, gdzie były ślady? Dlaczego ratownicy, którzy dokładnie przeszukali teren, nie znaleźli namiotów, plecaków ani ciał zmarłych? Poszukiwania trwały ponad miesiąc. Z każdym dniem nadzieja topniała. Pogoda się pogorszyła i w górach spadł ciężki śnieg.
Przeczesywanie terenu stało się prawie niemożliwe. Koniec kwietnia. W 2012 roku aktywne poszukiwania zostały odwołane. Oficjalna wersja była przewidywalna: wypadek. Turyści najprawdopodobniej wpadli w lawinę lub wpadli do jednej z wielu szczelin lodowca, gdzie ich ciała zostały na zawsze zakopane pod tonami lodu i śniegu.
To było logiczne założenie, ale nie było dowodów. Brak śladów prześladował zespoły ratownicze, nie mówiąc już o rodzinach zaginionych. Krewni Andreasa, Marcusa i Clary odmówili poddania się. Polecieli do Argentyny, zatrudnili prywatnych wspinaczy i zaoferowali nagrodę za informacje, które pomogłyby znaleźć zaginionych. Ale wszystko poszło na marne; nawet prywatne poszukiwania zakończyły się niepowodzeniem. Mijały lata.
Historia trzech austriackich turystów stopniowo przekształciła się w jedną z wielu legend Patagonii. Ta ogromna, dzika Kraina wie, jak zachować swoje sekrety. Sprawa została zamknięta i przekazana do archiwum. Przez jedenaście lat nikt nie wspominał o tej tragedii. W 2023 roku policja dokonała znaleziska w zakurzonej szopie położonej 600 km od Tres Picos.
Odkrycie, które zmieniło nierozwiązaną sprawę zniknięcia w coś znacznie bardziej złowrogiego. I to odkrycie podniosło nowe pytanie: co jeśli góry w ogóle nie mają z tym nic wspólnego? Przez jedenaście lat sprawa była przechowywana w archiwach pod tytułem “wypadek”. Przez lata rodziny zaginionych żyły bez odpowiedzi, a następnie w 2023 r.rzeczywistość upadła.
Historia została kontynuowana tam, gdzie nikt się jej nie spodziewał. Nie w górach ani na lodowcach, ale w małej, niepozornej wiosce w prowincji Chubut, 600 km na południe od góry Tres Picos. Tutejszy krajobraz jest zupełnie inny: suche, spalone słońcem pampasy, gdzie wiatr przenosi kurz po rozległych równinach. W przeciwieństwie do turystycznego Rio Negro, życie tutaj jest spokojne i surowe.
W tej wiosce mieszkał Człowiek o imieniu Santiago Vargas. Był miejscowym pasterzem, miał około 50 lat. Był niekomunikatywny, milczący i kłócił się ze wszystkimi sąsiadami. Mieszkał sam w małym domu na obrzeżach wioski i zarabiał na życie, hodując owce, a jak się okazało, nie tylko własne. Kilku lokalnych rolników złożyło skargę na policję, oskarżając go o kradzież bydła.
Dowody były przekonujące iw sierpniu 2023 roku Vargas został aresztowany. To był typowy przypadek, prawie rutynowy w okolicy. Sąd nakazał zajęcie jego majątku w celu zrekompensowania szkód. Dwóch policjantów przybyło do domu Vargasa, aby przeprowadzić inwentaryzację. Dom był zrujnowany, pachniał wilgocią i rozkładem.
Ale najciekawsza rzecz czekała na nią nie w domu, ale w stodole. Była to zrujnowana konstrukcja z tektury falistej i desek, wypełniona do góry wszelkiego rodzaju bibelotami: starymi kanistrami, zardzewiałymi narzędziami, motkami drutu kolczastego, połamanymi meblami. Dwóch młodych policjantów bez większego entuzjazmu zaczęło sortować śmieci. Praca była brudna i męcząca.
Jeden z nich, kapral Romero, grzebał w kupie starej szmaty w kącie i natknął się na coś solidnego. Wyciągnął to. Była to mała broszura w ciemnoczerwonej okładce. Na początku nie rozumiał, co to jest. Pokrywa spuchła od wilgoci, a następnie ponownie wyschła, czyniąc ją sztywną i pofalowaną. Z trudem ją otworzył.
Pierwsza strona zawierała godło Unii Europejskiej i słowo “paszport”. Paszport, paszport zagraniczny. Romero zadzwonił do swojego partnera. Razem zaczęli badać swoje znalezisko. Paszport był w fatalnym stanie. Wiele stron sklejało się ze sobą. Zdjęcie właściciela, młodego mężczyzny o krótkiej fryzurze i poważnym wyrazie twarzy, było rozmyte, a na krawędziach były plamy wody. Imię I Nazwisko: Marcus Grunwald.
