Chłopiec został skazany na śmierć za modlitwę w imię Jezusa… ale coś zszokowało strażników.
Strona 1.
Prawie byłem świadkiem, jak ktoś odebrał mi życie za wypowiedzenie Imienia Jezus. Miałem zaledwie 12 lat i nie zdawałem sobie sprawy, jak rzeczy mogą się tak szybko zmienić. Dzień wcześniej jak zwykle siedziałem na zajęciach, słuchając nauczyciela, myśląc o powrocie do domu, zjedzeniu obiadu z mamą i odrabianiu lekcji. Tego ranka nic nie wydawało mi się niebezpieczne. Nie sądziłem, że ktokolwiek może odebrać mi życie. Zawsze byłem cichy w szkole. Nie stwarzałem żadnych problemów. Nie kłóciłem się. Nie walczyłem. Byłem tylko chrześcijańskim chłopcem, który wierzył w Boga, ponieważ tak nauczyli mnie moi rodzice, kiedy byłem mały. Moja mama zawsze mówiła, że Bóg słucha, nawet gdy nikt inny nie słucha. Mój ojciec zawsze mówił, że wiara nie jest czymś, co ukrywasz, kiedy się boisz. Mówił, że wiara jest czymś, czego się trzymasz, zwłaszcza gdy się boisz.
Tego dnia, podczas przerwy między lekcjami, jak zwykle siedziałem sam. Inni chłopcy śmiali się i pchali. Kilka dziewcząt oparło się o ścianę i rozmawiało. Pochyliłem głowę i modliłem się do siebie. Nie modliłem się głośno. Nie próbowałem nikomu tego pokazać. Tylko szeptałam. Powiedziałem: “Boże, proszę, Chroń moją rodzinę. Proszę, pomóż mojemu tacie znaleźć stabilną pracę. Proszę, pomóż mojej mamie zachować zdrowie. Proszę, pomóż mi pozostać silnym”. Skończyłam modlitwę i podniosłam wzrok. Nie pomyślałem o tym, ale ktoś mnie zobaczył. Wtedy nie wiedziałem. W drzwiach stała Nauczycielka. Patrzył na mnie. Jego twarz była poważna. Nie powiedział nic od razu. Po prostu patrzył na mnie przez długi czas. Potem odwrócił się i odszedł.
Byłem zdenerwowany, ale nie wiedziałem dlaczego. Pomyślałem, że może zrobiłem coś złego, nie zdając sobie z tego sprawy. Reszta dnia ciągnęła się powoli. Kiedy zadzwonili do drzwi, wziąłem torbę i wstałem. Do klasy weszło dwóch mężczyzn. Nie byli nauczycielami. Nie byli pracownikami szkoły. Byli ubrani w ciemne mundury. Ich twarze były zimne. Cała klasa zamilkła. Jeden z nich zawołał mnie po imieniu. Jego głos był spokojny, ale pociągnął mnie za brzuch. Powoli podniosłam rękę. Kazał mi iść z nimi. Spojrzałam na nauczyciela. Nie powstrzymał mnie. Nie zrobił tego. Po prostu wpatrywał się w swoje biurko. Wiedziałam, że coś jest nie tak. Zapytałem, Czy mogę zadzwonić do rodziców. Powiedział “nie”. Powiedział, że nie muszę do nikogo dzwonić. Powiedział, że zrobi to szybko. To było pierwsze kłamstwo. Zabrali mnie na korytarz. Inni uczniowie patrzyli na mnie. Nikt nic nie powiedział. Nikt mi nie pomógł. Czułam się mała. Czułam się samotna.
Przed budynkiem stał ciemny samochód. Otworzyli drzwi i kazali mi usiąść. Trzęsły mi się ręce. Zapytałem ich, co zrobiłem źle. Jeden z nich spojrzał na mnie i powiedział: “Wiesz”. Ale nie wiedziałem. Jeszcze nie. Drzwi za Mną się zamknęły. Samochód ruszył. Wyjrzałem przez okno i zobaczyłem, jak moja szkoła znika. Nie wiedziałem, czy kiedykolwiek ją zobaczę. Po chwili zatrzymaliśmy się przed dużym budynkiem. To nie było jak szkoła. To nie było jak zwykłe biuro. Wydawało się, że jest to miejsce do przyjmowania ludzi, a nie miejsce, do którego ludzie chcieliby przyjść. Wpuścili mnie. Ściany były nagie. Powietrze było ciężkie. Nie było dzieci, tylko dorośli, tylko cisza.
Umieścili mnie w małym pokoju. Był stół, dwa krzesła, nic więcej. Jeden z mężczyzn kazał mi usiąść. Zastosowałem się. Do pokoju wszedł inny mężczyzna. Niósł jakieś papiery. Usiadł naprzeciwko mnie i patrzył na mnie przez kilka sekund. W jego spojrzeniu nie było życzliwości. W jego oczach było potępienie. Zapytał mnie: “modliłeś się dzisiaj w imię Jezusa? “Moje serce biło szybciej. Nie wiedziałem, dlaczego to pytanie jest tak ważne. Ale wiedziałem, że muszę odpowiedzieć szczerze. Powiedziałem “Tak”. Napisał coś na papierze. Następnie zadał kolejne pytanie: “jak długo to robisz?”- Powiedziałem, odkąd byłem dzieckiem. Napisał ponownie. Jego twarz się nie zmieniła. Zapytał: “Kto cię nauczył?”Odpowiedziałem: ” moi rodzice”. Przestał pisać. Teraz spojrzał na mnie inaczej, nie tak, jakby go to nie obchodziło, ale jakby już podjął decyzję. Pochylił się do przodu i powiedział: “Czy wiesz, że to, co zrobiłeś, jest zabronione?“
Byłem zdezorientowany. Powiedziałem: “po prostu się modliłem.”Powiedział:” szerzysz nielegalną wiarę.”Nie wiedziałem, co powiedzieć. Miałem zaledwie 12 lat. Niczego nie rozpowszechniałem. Po prostu rozmawiałem z Bogiem. Podał mi kawałek papieru. Powiedział: “podpisz to”. Moja ręka nie drgnęła. Zapytałam: “Co to jest?”Powiedział:” tutaj jest napisane, że wyznajesz swój grzech. Mówi się, że nigdy więcej nie powinieneś się modlić. Jest tu napisane, aby odrzucić imię Jezusa”. Pokój wydawał mi się mniejszy. Skurczyło mi się serce. Myślałam o mojej matce. Myślałam o moim ojcu. Pomyślałam o wszystkim, czego mnie nauczyli. Spojrzałam na kartkę. Potem spojrzałem na niego. Powiedziałem:”nie mogę tego podpisać”. Jego twarz zamarła. Powoli usiadł. Przez chwilę milczał. Potem wstał i wyszedł z pokoju. Siedziałem tam sam. Nie wiedziałem, co będzie dalej.
Minęły minuty, może godziny. Nie byłem pewien. W końcu drzwi ponownie się otworzyły. Tym razem weszło trzech mężczyzn. Jeden z nich był starszy. Nie usiadłaś. Stał przede mną i patrzył na mnie z góry. Powiedział: “komplikujesz sprawy.Odpowiedziałem: “nic. Powiedział: “jesteś za młody. Nadal masz czas, aby naprawić swój błąd. Wskazał na papier. Powiedział: “podpisz to i możesz iść do domu”. Bardziej niż cokolwiek innego chciałem wrócić do domu. Chciałem zobaczyć moich rodziców. Chciałem być bezpieczny. Ale coś we mnie nie pozwoliło mi tego podpisać. Powiedziałem: “nie mogę kłamać.”Zmienił się wyraz jego twarzy. Nie było gniewu ani krzyków, tylko zimno. Powoli skinął głową. Potem wypowiedział słowa, których nigdy nie zapomnę: “więc nie zostawiasz nam wyboru”.
Zamarłam. Nie wszystko zrozumiałam, ale wystarczy. Nie pozwolili mi odejść. Odwrócił się do innych i cicho rozkazał mi. Złapali mnie za rękę. Nie stawiałam oporu. Byłam zbyt przerażona. Wyprowadzili mnie z pokoju długim korytarzem. Każdy krok wydawał się cięższy niż poprzedni. Zapytałam, dokąd mnie prowadzą. Nikt nie odpowiedział. Zapytałam, czy mogę zobaczyć się z rodzicami. Nikt nie odpowiedział. Podeszliśmy do metalowych drzwi. Jeden z nich je otworzył. W środku był inny pokój, niepodobny do pierwszego, bardziej pusty i niepozorny. Wepchnęli mnie do środka. Drzwi za Mną się zamknęły. Znowu byłem sam. Nogi mi się podkasały. Trzęsły mi się ręce.
Nie wiedziałem,czy ktoś wie, gdzie jestem. Powoli opadłem na podłogę. Pochyliłem głowę i modliłem się ponownie, nie głośno, nie prostymi słowami, ale szczerze. “Boże, proszę, NIE zostawiaj mnie tutaj. Proszę, pomóż mi. Proszę, proszę, bądź ze mną”. Zostałem tam i czekałem. Po chwili usłyszałem kroki za drzwiami. Ciężkie kroki kilku osób. Zatrzymali się przede mną. Klamka zaczęła się obracać. I w tym momencie zdałem sobie sprawę, że już podjęli decyzję. Drzwi powoli się otworzyły i weszło trzech mężczyzn. Żaden z nich nie wypowiedział ani słowa. Na początku patrzyli na mnie, jakbym nie był już dzieckiem. Patrzyli na mnie, jakbym był kimś innym, kimś, kogo wybrali. Leżałem na ziemi z plecami opartymi o ścianę i rękami na kolanach, ponieważ nie wiedziałem, co robić
