Marta stała jeszcze chwilę nieruchomo, czując jak w jej klatce piersiowej coś pulsuje coraz mocniej. Paweł już wrócił do telefonu, jakby cała rozmowa była tylko drobną przerwą w jego wieczornym rytuale. Przewijał wiadomości, marszcząc brwi przy kolejnych nagłówkach, zupełnie spokojny, pewny, że wszystko wróci do „normy”.
W kuchni powoli gasło światło. Marta podeszła do okna i odsunęła zasłonę. Na zewnątrz widać było zimny blask latarni, mokry chodnik i kilku przechodniów idących szybko, z pochylonymi głowami. Pomyślała nagle, że każdy z nich gdzieś zmierza, każdy ma swoją historię. A ona od lat stoi w miejscu.
— Paweł — powiedziała cicho.
Nie odwrócił się od razu.
— No co znowu?
— Masz rację w jednej rzeczy. Tak dalej nie może być.
Westchnął ciężko, jak nauczyciel zmęczony powtarzaniem oczywistości.
— No wreszcie. Czyli jutro spróbujesz się bardziej postarać.
Marta pokręciła głową.
— Nie o to chodzi. Tak dalej nie może być z nami.
Telefon opadł na kanapę. Paweł spojrzał na nią uważniej, jakby pierwszy raz od dawna naprawdę ją zobaczył.
— Chcesz powiedzieć, że co? Że się wyprowadzisz?
— Tak — odpowiedziała spokojnie. — Chcę spróbować żyć inaczej. Bez ciągłego tłumaczenia się z każdej złotówki. Bez poczucia, że jestem dodatkiem do twojego życia.
W jego oczach pojawiło się coś między zdumieniem a złością.
— Ty chyba żartujesz. Z czego będziesz żyła? Twój śmieszny etat nie wystarczy nawet na czynsz.
— Może nie. Ale wystarczy na początek.
Paweł wstał gwałtownie i podszedł bliżej.
— To jest kaprys. Za miesiąc wrócisz i będziesz błagać, żebym pozwolił ci tu zostać.
Marta poczuła, jak dawny lęk próbuje znów podnieść głowę. Jednak tym razem coś w niej było silniejsze. Spokój. Cichy, uparty spokój.
— Możliwe — powiedziała. — Ale wolę spróbować i przegrać, niż dalej przegrywać każdego dnia tutaj.
Wzięła z oparcia krzesła swoją kurtkę. Materiał był zimny, sztywny. Uświadomiła sobie, że od dawna nie robiła niczego tylko dla siebie.
— Pamiętaj — dodał Paweł chłodno — mieszkanie jest moje. Samochód jest mój. Wszystko jest moje.
Marta spojrzała mu w oczy.
— Wiem. Ale moje życie nie jest.
W sypialni dzieci spały skulone pod kołdrą. Ich oddechy były równe, spokojne. Marta usiadła na chwilę obok nich. Serce ścisnęło jej się z bólu i czułości. Przez moment pomyślała, że może powinna jeszcze poczekać. Przecież zawsze można jeszcze spróbować raz… jeszcze jeden dzień, jeszcze jeden miesiąc.
Ale zaraz przypomniała sobie wieczory takie jak ten. Słowa, które zostawały na długo. Ciszę, która dusiła.
Zaczęła pakować rzeczy. Kilka swetrów, zeszyty, ulubioną książkę córki, małego pluszowego psa syna. Każdy przedmiot zdawał się cięższy niż zwykle. Jakby niósł w sobie lata, które właśnie zostawiała za sobą.
Kiedy wyszła na korytarz, Paweł stał oparty o ścianę.
— To naprawdę koniec? — zapytał ciszej.
— To początek — odpowiedziała.
Otworzyła drzwi. Chłodne powietrze wdarło się do środka. Marta poczuła dreszcz, ale nie cofnęła się. Wzięła dzieci za ręce i ruszyła w dół po schodach. Echo kroków odbijało się od ścian jak bicie serca.
Na zewnątrz noc była zwyczajna. Samochody przejeżdżały, ktoś śmiał się w oddali, gdzieś zaszczekał pies. Świat trwał, jakby nic się nie wydarzyło.
Marta zatrzymała się na chwilę pod latarnią. Światło spadało na ich twarze, jasne i kruche. Nie wiedziała, dokąd pójdą. Nie miała planu ani pewności. Miała tylko decyzję.
I pierwszy raz od bardzo dawna poczuła, że to wystarczy, żeby zrobić kolejny krok
