Ta historia jest bez wątpienia najtrudniejsza, jaką kiedykolwiek musiałem opowiedzieć. Nie chodzi o komory gazowe ani pola bitew. Opowiada o zbrodni w kręgu rodzinnym, popełnionej w biały dzień, na oczach wszystkich, której jedynym grobem było błoto obozu koncentracyjnego. Dzisiaj mówimy o dziecku, które nigdy nie widziało słońca i o człowieku, który zdecydował, że zajmuje zbyt dużo miejsca.
Tajemniczy pasażer, listopad. Obóz pracy przymusowej Płaszów w Polsce stanowił morze szarego błota. Deszcz padał nieprzerwanie przez trzy dni.
Mały lodowy deszcz, превративший ziemię w lepką pułapkę i wpadający nawet w najbardziej grube ubrania. Ale Anna nie czuła zimna, a raczej ona zabroniła sobie go czuć. Anna miała dwadzieścia lat. Było na nim zbyt duży męski płaszcz, który zsunął się z ciała i wiązanej w pasie grubej liny.
Pod tym płaszczem, pod trzema warstwami brudnej szmaty, ukrywała śmiertelną tajemnicę, siedmiomiesięczną tajemnicę. Jej brzuch był okrągły, jędrny i wypukły. To był niemożliwy cud. W miejscu, w którym ludzie umierali z głodu, gdzie ciała pochłaniały się do kości, życie znalazło drogę. Anna nosiła dziecko. To była godzina porannego wezwania, najniebezpieczniejszy moment dnia.
Więźniowie po pięć osób stali nieruchomo w deszczu. Anna stała w środku trzeciego rzędu, lekko zgarbiona. Opracowała technikę. Wciągnęła brzuch tak szeroko, jak to możliwe, wzięła oddech i pozwoliła, by płaszcz zwisał swobodnie. Nagle poczuła wstrząs-nie zewnętrzny, ale wewnętrzny.
Dziecko się poruszyło. Kopnął ją lekko w brzuch, tuż pod żebrami. “Nie teraz, moja droga. Śpij, proszę, śpij. Jeśli cię zobaczy, jesteśmy zagubieni ” – pomyślała zdesperowana Anna i instynktownie położyła rękę na boku. Dziecko było silne. Nie wiedział, że to Żyd.
Nie wiedział, że tam nie pasuje. Nie wiedział, że samo jego istnienie było przestępstwem karanym natychmiastową śmiercią. Po prostu chciał istnieć. Zajął miejsce. Przed szeregami maszerował Oberscharführer Hieronimus. Hieronimus nie był człowiekiem, który często krzyczał. Był człowiekiem, który się uśmiechał. Miał dziecinną, prawie dziecinną twarz z rumianymi policzkami i czystymi niebieskimi oczami.
Ale to był uśmiech dziecka, które rozkłada skrzydła przed lotem, aby zobaczyć, co się dzieje. Miał na sobie czarne, wypolerowane na połysk buty sięgające kolan. Ciężkie buty podszyte żelazem na pięcie i palcach. Anna zobaczyła, jak podchodzi bliżej. Jej serce biło gwałtownie. Bum, Bum, Bum, Bum. Adrenalina przepełniła jej ciało, a dziecko, reagując na stres matki, poruszało się jeszcze bardziej energicznie.
Jej brzuch wyraźnie wybrzuszał się spod mokrej tkaniny. Hieronymus zatrzymał się. Był dwie stopy od niej. Nie patrzył na jej twarz, ale na jej tułów. Miał widok drapieżnika, który wykazywał wyraźną obecność w stadzie. Kobieta w siódmym miesiącu ma inną postawę. Wygina plecy, aby zrównoważyć ciężar.
Ułożyła ręce w inny sposób. “Ty” – powiedział Hieronim łagodnym głosem. Anna zastygła w miejscu. Kobiety wokół niej wstrzymały oddech. Wiedzieli to wszystko. Wszyscy pomogli Annie ukryć ciążę, dzieląc się z nią skromną racją żywnościową, aby mogła nakarmić pasażera. “Imię: Anna Rosenthal” – szepnęła, spuszczając głowę.
“Tak, ty, zrób krok naprzód!”Anna wyszła z kolejki. Jej nogi trzęsły się tak bardzo, że prawie wpadła w błoto. Skrzyżowała ręce na piersi i próbowała, aby jej płaszcz trzepotał na wietrze. Hieronymus podszedł do niej. Powoli krążył wokół niej, wyglądając na zaskoczonego. “Dla więźnia wyglądasz na dobrze nakarmionego” – zauważył. “Jej policzki są pulchne”.
Zatrzymał się przed nią. Czubkiem miecza odepchnął Ręce Anny na bok. W płaszczu otworzyła się szczelina. Lina, która otaczała jej talię, była rozciągnięta do granic możliwości. Wybrzuszenie nie było widoczne. Była powiewem życia w świecie prostoty i śmierci. Uśmiech Hieronima stał się szerszy. Nie był wściekły.
Wyglądał na podekscytowanego, jakby właśnie otrzymał niespodziewany prezent. “Ale co tam mamy?”- zapytał, kładąc dłoń w skórzanej rękawiczce na brzuchu Anny. Anna zamknęła oczy. Poczuła ciepło dłoni Naziego przez tkaninę. To było absolutne naruszenie granicy. „Ten… to obrzęk, Panie Oberscharführer ” – skłamała.
Klasyczna wymówka głodu. “Mój brzuch jest pełen wody”. Hieronymus roześmiał się krystalicznie czystym śmiechem. “Woda? Nie, mój drogi. Woda nie wchodzi.”Właśnie to poczuł. Dziecko poruszyło się pod jego ręką. Oficer cofnął się o krok. Zmienił się wyraz jego twarzy. Uśmiech pozostał, ale jego oczy zamieniły się w dwa kawałki lodu. “Ukrywasz pasożyta” – powiedział.
“Kradniesz jedzenie imperium, aby nakarmić istotę, która nie ma prawa istnieć.”Rozejrzał się i wziął innych więźniów jako świadków. “Słuchaj, ta kobieta uważa się za wyjątkową. Myśli, że może się tu rozmnażać jak szczur w spichlerzu.”Ponownie zwrócił się do Anny. “Zdejmij płaszcz i połóż się”.
Anna spojrzała na niego przerażona. “Proszę, nie rób tego”. “Natychmiast połóż się na plecach w błocie, bo inaczej zastrzelę kobietę po twojej prawej stronie.”Anna spojrzała na swoją sąsiadkę, starą kobietę o imieniu Sarah. Sarah płakała cicho. Anna nie miała wyboru. Powoli, z nieskończonym ciężarem, rozwiązała linę.
