Ręce Franka drżały, gdy wkładał filiżankę kawy, Porcelana uderzała o spodek, gdy jego zęby uderzały w te Lisie nory we Francji.
Trzy postacie kontynuowały swój spokojny krok, jakby miały cały czas na świecie, jakby nie minęło 15 lat, jakby nadal byli tylko chłopcami wracającymi do domu po niedzielnym nabożeństwie. Mocno potarł Oczy, zastanawiając się, czy wczorajszy Burbon miał na niego wpływ. Ale kiedy znów się rozejrzał, wciąż tam byli. Teraz jest bliżej, na tyle blisko, że widzi piegi Billy ‘ ego Hutchkinsa i to, jak Tommy Wade wolał lewą nogę, tak jak to robił jako dziecko.
Muszka sama Fletchera była skręcona, tak jak jego matka zostawiła go tego ranka w 1943 roku, kiedy pocałowała go w czoło i kazała mu zadbać o swoje maniery na pikniku kościelnym. Frank wstał powoli, a jego kolana ugięły się protestująco. W wieku 52 lat czuł się stary. Ale ci chłopcy, ci mężczyźni, którzy mają być mężczyznami, wyglądali dokładnie tak, jak byli w dniu ich zniknięcia, w dniu, w którym Frank ich porzucił. “Jezu Chryste” – wyszeptał i natychmiast poczuł się winny, że na próżno wypowiedział imię Pana. Jego ojciec zwolniłby go za to, niezależnie od tego, czy był weteranem wojennym, czy nie. Ale jego ojciec zmarł 15 lat temu, a tych chłopców nie było od 15 lat i nic w doświadczeniu Franka nie przygotowało go na niemożliwe, gdy szedł własną drogą.
Billy podniósł rękę na powitanie, prostym machnięciem, jakby przywitał się po szkole, zamiast wrócić z grobu. Pierś Franka została ściśnięta. Marzył o tych chłopcach więcej razy, niż mógł zliczyć, zwłaszcza po tym, jak butelka stała się jego wieczornym towarzyszem. W tych snach zawsze go obwiniali. Zapytali go, dlaczego nie przyjrzał się bliżej, dlaczego pozwolił szlakowi ostygnąć, dlaczego nie mógł zabrać ich do domu. Ale w tych snach nigdy nie byli tak spokojni.
Frank zszedł z ganku, a jego bose stopy dotykały opalonej ziemi. Sierpniowe upały zbliżały się już do tego, co zapowiadało się na kolejny gorący dzień. Ale ci chłopcy nie wykazywali żadnych oznak potu ani zmęczenia. Ich ubrania były czyste, nawet w pośpiechu, jakby właśnie przybyli z niedzielnego nabożeństwa, a nie z 15-letniej podróży do dzikiej przyrody w Alabamie.
“Szeryf Morrison” – zawołał Billy, gdy zbliżyli się na tyle blisko, by porozmawiać. Jego głos zawsze był głosem chłopca, wysoki i wyraźny. “Chcielibyśmy z tobą porozmawiać, jeśli wszystko jest w porządku.”Frank otworzył usta, ale ani słowa z niego nie wyszło. Jego gardło było jak papier ścierny. Przemawiał na ich pogrzebie, trzy puste trumny zostały opuszczone na cmentarz Brier Creek, podczas gdy ich rodziny opłakiwały, A Frank obiecał sprawiedliwość, której nigdy nie był w stanie przywrócić. Nosił ich szkolne zdjęcia w swoim portfolio, aż krawędzie były miękkie, a ich twarze rozmazane podczas obsługi.Gry rodzinne
“Wy” – zaczął Frank, a potem zatrzymał się. Co powiedziałeś duchom? Co powiedziałeś swojej największej porażce, kiedy wstałeś, by uścisnąć dłoń? “Wiemy, jak to powinno wyglądać” – powiedział Tommy, z taką samą lekką zabawą w swoim głosie, jak wtedy, gdy był dzieckiem. “Wiemy, że prawdopodobnie masz pytania”.
Jakieś pytania? Frank prawie się zaśmiał, ale bał się, że jeśli zacznie, nie przestanie. Pytania takie jak to, jak przeżyli w lesie przez 15 lat. Pytania takie jak na przykład, dlaczego były dokładnie do siebie podobne. Pytania takie jak to, gdzie do cholery poszli, podczas gdy on przeszukiwał wszystkie opuszczone budynki i przeszukiwał wszystkie jaskinie w promieniu 50 mil od Brier Creek.
“Musimy ci coś powiedzieć” – dodał sam swoim cichym, poważnym głosem, pomimo pozornych lat. “Ważne rzeczy o tym, co nam się przydarzyło, o powodach, dla których wyszliśmy”. po lewej, jakby mieli wybór, jakby trzej chłopcy w wieku poniżej 12 lat po prostu postanowili uciec od swoich rodzin i zniknąć w odległych rejonach Alabamy na półtorej dekady.
Ręka Franka instynktownie przesunęła się na jego biodro, gdzie zwykle leżał jego rewolwer służbowy, ale wciąż miał na sobie podkoszulek i szelki, jeszcze nie ubrany na ten dzień. Nie chodzi o to, że broń palna pomogłaby mu zrozumieć tę sytuację. Widział wiele niemożliwych rzeczy podczas wojny. Ludzie, którzy mieli umrzeć, odchodząc od bezpośrednich trafień. Żołnierze, którzy nadal walczyli z ranami, które miały ich natychmiast zrzucić. Ale było inaczej. To było jego miasto. Jego porażka. Jego duchy.
“Gdzie byłeś wcześniej?”Pytanie brzmiało jak rechotanie. Trzej chłopcy wymienili spojrzenia, a Frank złapał w ich oczach coś, czego nie było 15 lat temu. Wiedza. Ładunek, którego żadne dziecko nie powinno nosić. Cokolwiek im się przydarzyło, gdziekolwiek byli, to nie byli Niewinni chłopcy, którzy zniknęli z tego pikniku w kościele. Teraz byli czymś innym. Coś, co nosiło znajome twarze, ale zawierało sekrety, których Frank nie był pewien, czy jest gotowy usłyszeć.
