Pięć badań lekarskich, które Niemcy nakazali francuskim więźniom, było przerażające.
Istnieją słowa, które nigdy nie powinny istnieć, zrodzone w pomieszczeniach bez okien i zapisane na formularzach, których nikt nigdy nie powinien wypełniać. Używano terminu „badanie numer pięć” – nic więcej. Żadnego wyjaśnienia, żadnego opisu technicznego, żadnej oficjalnej nazwy medycznej; tylko numer i puste miejsce. Kiedy niemieccy lekarze dochodzili do tego etapu protokołu, nic nie mówili. Po prostu wskazywali palcem. Pielęgniarki opuszczały pomieszczenie, drzwi były zamykane od wewnątrz, a to, co działo się potem, nigdy nie zostało zapisane. Przetrwało to tylko we fragmentach, w długich pauzach zeznań, w rękach, które drżały, trzymając filiżankę herbaty dziesiątki lat później, oraz w kobietach, które zmarły, nie mogąc głośno powiedzieć, co widziały, czuły lub co im zrobiono.
Alixen Corbier miała dwadzieścia trzy lata, kiedy ją aresztowano. Nie była Żydówką, komunistką ani członkinią ruchu oporu. Była pielęgniarką w wiejskim szpitalu niedaleko Évreux, a jej jedyną winą było to, że była obecna, gdy niemieccy żołnierze wtargnęli na oddział ratunkowy w poszukiwaniu rannego partyzanta. Nic nie wiedziała, ale zapisali jej nazwisko i trzy dni później przyszli po nią. Noémie Feral, trzydziestojednoletnia nauczycielka z Rouen, została aresztowana, ponieważ jej brat uciekł przed obowiązkową służbą wojskową; zapłaciła za niego. Isoria Legwen, dziewiętnastoletnia krawcowa z Caen, została doniesiona przez sąsiada, który pragnął jej maszyny do szycia, na podstawie fałszywego oskarżenia o produkcję tajnych francuskich flag. Clotilde de Morepas, 42-letnia wdowa i matka trójki dzieci, pracowała jako kucharka w restauracji, którą odwiedzali niemieccy oficerowie; została skazana jako współsprawczyni, ponieważ ktoś zostawił pod stołem antynazistowską ulotkę. Veran Aubri, 27-letnia sekretarka, popełniła błąd, śmiejąc się, gdy oficer potknął się na ulicy. Pięć kobiet, pięć różnych historii, ale wszystkie przekroczyły ten sam próg trzypiętrowego szarego budynku na obrzeżach Rouen. Przed wojną była to szkoła techniczna dla kobiet; podczas okupacji stała się centrum selekcji medycznej, które oficjalnie służyło do oceny stanu zdrowia cywilów, ale w praktyce było czymś zupełnie innym.
Margot de Lorme, trzydziestodwuletnia profesor historii, odkryła prawdę przypadkowo, pomagając w opróżnianiu domu zmarłego sąsiada. Znalazła pudełko po butach zawierające dokumenty – niemieckie formularze medyczne z pieczątkami Wehrmachtu i prawie wyblakłą notatką ołówkiem, w której proszono, aby ta tajemnica nie umarła wraz z milczeniem. Sąsiad był jedyną powiernicą Alixen Corbier. Alixen wróciła do domu, wyszła za mąż i zestarzała się, ale mówiła o tym tylko w ostatnich latach swojego życia, fragmentarycznie, jak ktoś, kto próbuje opisać to, czego nie da się nazwać. Margot zrozumiała, że niektóre rzeczy, gdy zostaną raz powiedziane, zmuszają słuchacza do podjęcia decyzji, co zrobić z tą informacją.
W maju 1940 r. nastąpił szybki upadek Francji. W chaosie aresztowań tysiące cywilów trafiło do obozów internowania, ale wcześniej przeszli przez etap pośredni: selekcję. Proces ten odbywał się w ośrodkach zgodnie z protokołem medycznym ustalonym przez dowództwo sanitarne Wehrmachtu. Udokumentowano pięć obowiązkowych badań. Pierwsze badanie polegało na ogólnej kontroli wzrokowej pod kątem objawów choroby lub niedożywienia. Drugie badanie obejmowało pomiary antropometryczne, takie jak wzrost, waga i obwód czaszki. Trzecie badanie było testem wytrzymałości fizycznej z ćwiczeniami, które powtarzano aż do wyczerpania. Czwarte badanie dotyczyło wewnętrznej kontroli jamy ustnej, nosa i gardła. W przypadku piątego badania dokument nagle się kończy, bez żadnego opisu technicznego, pozostawiając tylko pusty wiersz.
