Chłopiec patrzył przez okno i mówił do babci: — Babciu, kiedy pójdziemy na spacer? — Dzisiaj jest zimno, kochanie, następnym razem — odpowiadała kobieta — mam zbyt wiele spraw na głowie, nie mam czasu na spacer. Olena Petrivna dorabiała w domu, robiła na zamówienie czapki i szaliki. A teraz miała zamówienie, trzeba było dokończyć komplet, czapkę, rękawiczki i szalik. Ale wnuk uparcie prosił babcię, żeby poszli na spacer. — No dobrze, dobrze, przekonałeś mnie, pójdziemy na spacer, ale nie na długo, bo dzisiaj na dworze jest zimno, a ja muszę robić na drutach — poddała się. Wyszli na ulicę, była pusta, wszyscy schronili się w domach przed taką pogodą.
Wnuk oczywiście biegał, a kobieta już zmarzła. — Dobra, chodźmy, Iljusza, bo się przeziębimy. Trochę się dzisiaj pobiegaliśmy i wystarczy — powiedziała kobieta. Ale dziecko było niespokojne, pobiegło po całym placu, schowało się w dziecięcym labiryncie i ucichło. Kobieta wołała go i wołała, ale on milczał; podeszła do labiryntu, zawołała go, a on odpowiedział: — Babciu, tu leży lalka, weźmy ją. Olena Petrivna weszła do labiryntu i zobaczyła, że stoi tam torba, z której dochodzi piski. Przeszedł ją dreszcz przerażenia; otworzyła torbę i zobaczyła malucha, zupełnie małego, owiniętego w cienką pieluszkę.
Widać było, że dziecko zmarzło, jego twarz była już sinia od zimna. Kobieta chwyciła je, przytuliła do siebie, ogrzewając. Drżącymi rękami wezwała karetkę. Przyjechała karetka i policja. Dziecko zabrano do szpitala, a kobieta z dzieckiem pozostała, aby złożyć zeznania funkcjonariuszom. Funkcjonariusze pytali, jak znaleźli dziecko. Elena Petrovna opowiedziała, że to jej wnuk znalazł dziecko, biegając wszędzie, i że nie usłyszałaby płaczu dziecka, gdyby on jej nie zawołał. — Brawo, młody człowieku. Tak trzymaj! — pochwalił go funkcjonariusz. Kobieta nie mogła się nadziwić, jak można wyrzucić własne dziecko, czyżby serce nie drgnęło. Funkcjonariusz nie był zaskoczony: — Wszystko się zdarza: wyrzucają na śmietnik, podrzucają komuś, teraz wszystko się zdarza, już nic nas nie dziwi. Babcia poprosiła go, żeby zadzwonił i dowiedział się, czy z dzieckiem wszystko w porządku.
Dowiedział się, że dziecko zostało zbadane i wszystko jest w porządku, ma niewielkie wychłodzenie, ale wszystko będzie dobrze. Chociaż powiedział, że gdyby jeszcze trochę — dziecko na pewno by nie przeżyło. Wypuścili ich do domu i kobieta z wnukiem poszli. Jaka tu praca, pomyślała kobieta, dzisiaj na pewno nie do tego, przy takich wstrząsach. A rano postanowiła dowiedzieć się o dziecku i zadzwoniła do szpitala. Na początku nie chcieli jej nic powiedzieć: — Dlaczego się pani tym interesuje i kim jest pani dla dziecka? — zapytali po drugiej stronie. — Nie jesteśmy nikim, po prostu chcemy dowiedzieć się czegoś o dziecku, ponieważ to my z wnukiem znaleźliśmy wczoraj dziecko — odpowiedziała Olena Petrivna.
— Ach, to wy, ratownicy malucha. To dziewczynka. Wszystko z nią w porządku. Dobrze zrobiliście, że nie pozwoliliście jej zginąć — powiedziała pracownica już innym tonem. — Chciałabym ją odwiedzić i może coś kupić, przyniesiemy — zapytała kobieta. — W zasadzie nie wolno, ale dla ratowników można zrobić wyjątek, przyjdźcie jutro po obiedzie. Przynieście pieluchy i mleko dla noworodków — powiedziała pracownica medyczna. Następnego dnia, po zakupie wszystkiego, co potrzebne, wraz z Iljuszą udali się do malucha. Wpuścili ich. Dziecko było tak małe i urocze, że kobieta nie powstrzymała łez. Przyniosła ze sobą jeszcze szeroki szalik, z miękkiej przędzy w delikatnym szarym kolorze z wzorami na brzegach, wykonany własnoręcznie.
Kiedyś zapragnęła go zrobić, nie na sprzedaż, tylko tak po prostu, i leżał, jakby czekał na swój czas. Okryła nim dziecko i życzyła mu szczęścia, ocierając łzy. Dzwonili jeszcze, interesowali się losem dziewczynki; nazwali ją Sofia. Znaleźli nieodpowiedzialną matkę i pozbawili ją praw do dziecka. Wkrótce dziewczynkę adoptowano, jedna bezdzietna rodzina zakochała się w niej od pierwszego wejrzenia i zabrała ją do siebie. Minęło 18 lat. Elena Petrovna bardzo się postarzała, ale nadal była pełna życia i aktywna, piekła wnukowi jego ulubione ciasto: obiecał przyjechać, był bardzo tajemniczy i nie powiedział nic więcej, po prostu poprosił, żeby przygotowała coś smacznego, powiedział, że ma dla niej niespodziankę.
Otworzyły się drzwi i wszedł Ilja z dziewczyną: — Babciu, poznaj moją dziewczynę Sofię, zamierzamy się pobrać; jesteśmy jak dwie połówki jednej całości, gdy ją zobaczyłem, wydawało mi się, że znam ją całe życie. — Och, to wspaniała wiadomość, Iljusza! Witaj w naszej rodzinie, Sofia — ucieszyła się kobieta. Dziewczyna zawstydziła się, uśmiechnęła się i zaczęła rozplątywać szalik na kurtce; Elena Petrovna zatrzymała wzrok na tym szaliku i zaniemówiła.
— Masz szalik z ciekawym wzorem — powiedziała kobieta do dziewczyny. — Tak, ten szalik mam odkąd pamiętam, od wielu lat nie mogę się z nim rozstać, dbam o niego, rzadko go noszę. Elena Petrovna oczywiście rozpoznała ten szalik, który kiedyś podarowała znalezionemu dziecku na szczęście. Tak to już bywa w życiu: Ilja uratował swoją przyszłą żonę. Najwyraźniej byli sobie przeznaczeni, a to właśnie przeznaczenie zaprowadziło chłopca tego dnia do niej, aby ją uratował.
