Chłopak spojrzał na Marka spod zmierzwionej grzywki i powiedział prawie szeptem:
— To mój zegarek. Dał mi go tata. Kazał nigdy nie oddawać.
Mark poczuł, jakby ktoś uderzył go w pierś. Powietrze uciekło z płuc.
— Tata…? — powtórzył głucho. — Jak miał na imię?
Chłopiec zawahał się, jakby sprawdzał w głowie, czy może powiedzieć prawdę obcemu. W końcu wzruszył ramionami.
— Alex. Ale wszyscy wołali na niego „Alek”.
Mark zamknął oczy. Kolana odmówiły mu posłuszeństwa. Gdyby nie skrzynka z jabłkami za plecami, runąłby na ziemię.
— To… to niemożliwe — wyszeptał. — Ile masz lat?
— Dziewięć. Prawie dziesięć — odpowiedział chłopiec i cofnął rękę. — Proszę pana, oddaj zegarek. On jest mój.
Mark otworzył oczy. Teraz widział wyraźnie. Te same oczy. Ten sam lekko krzywy uśmiech, który Alex miał, gdy brakowało mu jedynki. Nawet ta mała blizna nad brwią.
— Jak się nazywasz? — zapytał drżącym głosem.
— Kamil… tak mi dali w papierach.
— W jakich papierach?
Chłopiec westchnął, jakby opowiadał coś sto razy.
— Jak łódź się przewróciła, tata mnie wypchnął. Pamiętam, że krzyczał. A potem była woda. Dużo wody. Obudziłem się na plaży. Jacyś ludzie mnie znaleźli. Mówili w innym języku. Myśleli, że jestem sam. A ja… ja myślałem, że tata wróci.
Mark nie słuchał już świata wokół. Targ zniknął. Został tylko ten głos.
— Dlaczego… dlaczego nikt mnie nie znalazł? — zapytał cicho.
— Bo tata powiedział, żebym nikomu nie mówił, kim jestem. Powiedział, że jak przeżyję, to mam się ukrywać. Że ktoś może chcieć mnie zabrać.
Mark zacisnął dłonie. Przypomniał sobie groźby, procesy, ludzi, którzy chcieli jego pieniędzy.
— A zegarek? — wyszeptał. — Co z nim?
Chłopiec spojrzał na nadgarstek.
— Jak było mi bardzo źle, puszczałem melodię. Tata zawsze mówił, że jak ją słyszę, to on jest blisko.
Mark nie wytrzymał. Przyciągnął chłopca do siebie i objął tak mocno, jakby bał się, że znów go straci. Chłopak zesztywniał, ale po chwili odwzajemnił uścisk.
— Alex… — wyszlochał Mark. — Synku. To ja. Tata.
— Nie — chłopiec odsunął się nagle. — Mój tata utonął.
— Nie. Jestem tutaj. Szukałem cię trzy lata. Każdego dnia.
Chłopiec patrzył na niego długo, w milczeniu. W końcu zapytał:
— A znasz drugą zwrotkę kołysanki?
Mark zaśmiał się przez łzy i zanucił cicho melodię, której nikt poza nimi dwoma nie znał. Chłopiec zbladł.
— Tego… tego nikt nie wie.
— Bo to było nasze — odpowiedział Mark.
Alex rozpłakał się jak małe dziecko, którego był zmuszony przestać być. Rzucił się Markowi na szyję.
Potem wszystko potoczyło się szybko i jednocześnie bardzo powoli. Badania DNA, policja, dokumenty, ambasady. Okazało się, że chłopiec trafił do nieformalnej opieki w innym kraju, a potem uciekł. Przeżył na ulicy. Sam. Zegarek sprzedałby wszystko, ale nigdy jego.
Gdy wreszcie wrócili do domu, Mark nie zabrał syna do rezydencji. Zamieszkali w zwykłym domu nad jeziorem. Bez ochrony. Bez kamer.
Pierwszego wieczoru Alex siedział na kanapie, jedząc pizzę rękami.
— Wiesz — powiedział nagle — myślałem, że jak tata wróci, to będzie bogaty i straszny.
Mark uśmiechnął się.
— A ja myślałem, że jak wrócisz, to będziesz mnie nienawidził.
— Głupie myśli — stwierdził Alex. — Ważne, że jesteś.
Mark spojrzał na zegarek na jego nadgarstku.
— Nadal go chcesz?
— Jasne. Ale teraz już nie muszę puszczać melodii, żebyś był blisko.
Mark objął syna ramieniem.
— I ja już nie muszę słuchać ciszy, żeby cię pamiętać.
A zegarek?
Tykał dalej.
Jakby nigdy nie przestał odmierzać czasu, który w końcu ich dogonił.
