Leżała pod krzyżem. Żywa. I nie sama. Prosto w dole. Przy świeżym grobie. Ziemia była rozgrzebana łapami. Na początku myśleli — bezpańska. Dopóki ktoś jej nie rozpoznał… To była właśnie Basia.
Jej pan zginął w wypadku. Młody. Dobry człowiek. Ich auto dachowało na trasie. W nocy. Jego ciało wyrzuciło na asfalt. Ją — do lasu. Nikt jej nie znalazł. Wszyscy myśleli, że też nie przeżyła. Ale ona przetrwała. Tydzień się czołgała. Cała w kolcach. Z raną na boku. Ledwo żywa. Nie według GPS-u. A za głosem serca. Znalazła drogę. Do domu.
Ale tam już nikogo nie było. Gwiazda, która ją prowadziła, zgasła. Po zapachu kadzidła i śladach obcych ludzi, gęstych jak mgła, dotarła do krzyża ze zdjęciem pana. Zawyła. I położyła się obok.
Kilka dni później urodziła szczeniaki. Tuż przy jego grobie. Bo on był. Pan. Przyjaciel. Jedyny. Tylko jemu ufała. Tylko przy nim czuła się bezpieczna.
Siostra przyszła odwiedzić brata… i zamarła. Pies nie merdał ogonem. Nie piszczał. Po prostu patrzył. Tak, jak potrafią tylko ci, którzy stracili.
Marina zabrała ich do siebie. Szczeniaki podrosły, oddano je w dobre ręce. Najbardziej żywiołowego zostawili. Ale Basia i tak nasłuchiwała kroków za furtką. I nocami chodziła na cmentarz.
Pewnego razu zasnęła przy grobie… i odeszła za tęczowy most.
Jak myślisz, psia wierność — to prawda czy mit?
