— A na jakie pieniądze? — zmrużyła oczy Tamara Wasiljewna. — Przecież twoja pensja to grosze!
— To moje sprawy, — powiedziała spokojnie Tania, choć w środku już wszystko w niej drżało. — Nikt was o pieniądze nie prosił.
— Patrzcie ją, — parsknął Wiktor. — Odważna się zrobiła!
Tamara zrobiła krok bliżej, tak że Tania mogła czuć jej oddech. — Posłuchaj mnie, dziewczyno, dobrze? Albo dziś zabierasz swoje manatki i wynosisz się, albo jutro przyjdzie policja. Bo to mój dom, rozumiesz? Mój!
Tania zbladła. W oczach jej stanęły łzy. — Ale gdzie ja pójdę? — wyszeptała. — Mamy tylko tę kawalerkę.
— Nie interesuje mnie! — krzyknęła Tamara. — Nie będę patrzeć, jak mój syn zniszczy sobie życie przez taką jak ty!
W tym momencie zadźwięczały klucze w zamku. Drzwi, choć połowicznie rozwalone, otworzyły się i w progu stanął Ilja. Blady, zmęczony, w roboczych ubraniach.
— Co tu się, do diabła, dzieje?! — ryknął.
— Synku! — Tamara natychmiast zmieniła ton, słodki i lamentujący. — Ja tylko chciałam porozmawiać! A ta twoja żona zamknęła się i nie chciała otworzyć!
— Porozmawiać? — Ilja spojrzał na wyrwany zamek, potem na Wiktora z łomem w ręku. — Łomem?
Wiktor spuścił wzrok. — Tak wyszło, no…
— Mamo, — Ilja wziął głęboki oddech, — ty chyba naprawdę oszalałaś.
Tamara zamarła. — Jak ty się do mnie odzywasz?! Do własnej matki?!
— Do matki, która się włamała do mojego mieszkania, straszy moją żonę i nazywa ją ladacznicą! — krzyknął Ilja, pierwszy raz w życiu podnosząc głos. — Do takiej matki!
Róża przełknęła cukierka, odchrząknęła. — Iljusza, nie denerwuj się…
— Cisza! — przerwał jej. — Ja mam tego dość! Od miesięcy znosimy wasze wizyty, wasze komentarze, twoje, mamo, wieczne pretensje! Ale dziś przegięłaś!
Tamara pobladła, a potem twarz jej przybrała wyraz bólu i urazy. — Czyli tak, tak mnie odpłacasz? Za całe życie, za wychowanie, za to, że cię na nogi postawiłam?
— Nie, mamo, — powiedział cicho Ilja. — Ale nie pozwolę ci niszczyć mojego małżeństwa.
Tania stała obok, z dłonią przy ustach. Łzy spływały jej po policzkach, ale milczała.
— Albo się uspokoisz, — kontynuował Ilja, — albo ja sam zmienię zamek i przestanę odbierać twoje telefony.
— Ilja! — Tamara aż krzyknęła. — Ty mnie chcesz wyrzucić z własnego życia?!
— Nie wyrzucam. Chronię nas. Ciebie też, jeśli tego nie rozumiesz.
Na chwilę zapadła cisza. Tylko z kuchni dalej kapała woda z kranu — rytmicznie, jak zegar.
Wiktor pierwszy się ruszył. — No dobra, Tamaro, chodźmy. — Pociągnął ją lekko za rękaw. — Zostaw ich, bo jeszcze gorzej będzie.
Róża westchnęła, włożyła cukierka do torebki. — A ja myślałam, że to rodzinna rozmowa…
Tamara nie ruszała się. Patrzyła na syna tak, jakby widziała go po raz pierwszy. Potem odwróciła wzrok i bez słowa wyszła z mieszkania. Za nią — Wiktor i Róża.
Drzwi zatrzasnęły się, a cisza, która po nich została, była prawie ogłuszająca.
Ilja oparł się o ścianę i przymknął oczy. — Przepraszam, Taneczka.
Tania podeszła do niego, powoli, jakby bała się, że to sen. — Nic nie mów. — Położyła mu dłoń na policzku. — Po prostu… dziękuję.
— Już nigdy cię nie zostawię samej, — powiedział cicho. — Nigdy.
Ona przytuliła się do niego, mocno, jakby chciała się w nim schować przed całym światem. Czuła jego serce, bijące w tym samym rytmie co jej.
Na chwilę wszystko ucichło — nawet ten kran przestał kapać.
Potem Ilja odsunął się lekko i spojrzał na zamek. — Trzeba go wymienić. Dziś.
— A co z twoją mamą? — zapytała niepewnie Tania.
— Nie wiem, — odpowiedział szczerze. — Może kiedyś zrozumie. Ale dopóki nie przestanie traktować mnie jak dziecko, nie będę się tłumaczył z każdej decyzji.
Tania skinęła głową. — Dobrze.
Wieczorem, kiedy w końcu udało im się trochę posprzątać po całym zamieszaniu, usiedli razem przy stole. Bez słów. Tylko ciepła herbata i cichy szum ulicy za oknem.
— Wiesz, — powiedziała po chwili Tania, — może to i dobrze, że tak wyszło. Bo teraz już wszystko jasne.
Ilja spojrzał na nią. — Tak. Od dziś zaczynamy od nowa. Po swojemu.
Uśmiechnęła się lekko. — Po naszemu.
A za oknem spadał pierwszy śnieg tej zimy — cicho, miękko, jakby przykrywał to, co złe, cienką warstwą nowego początku.
