Laurent nagle poderwał się z fotela, a pilot upadł na kanapę. Jego oczy rzucały iskry, a ciężkie kroki po parkiecie brzmiały jak marsz w stronę wojny.
— Isabelle, ty nie rozumiesz, jak działa świat! — wybuchł. — Biznes nie jest dla naiwnych kobiet, które przez dziesięć lat siedziały w kuchni.
Poczułam, jak krew pulsuje mi w skroniach, ale nie mrugnęłam.
— Może jeszcze nie wiem wszystkiego o biznesie, ale wiem wystarczająco dużo o ludziach. I wiem, że nie chcę spędzić reszty życia pod twoją kontrolą.
Zrobił krok w moją stronę, podnosząc głos.
— Jeśli myślisz, że poradzisz sobie sama… jesteś szalona! Świat cię zniszczy.
— A może świat przekona się, że potrafię stać na własnych nogach — odpowiedziałam, czując, jak każde słowo mnie uwalnia.
Zapadła ciężka cisza. Laurent odwrócił się w stronę sypialni i trzasnął drzwiami tak, że echo rozległo się po całym mieszkaniu. W odpowiedzi moje kroki były pewne i spokojne. Podeszłam do biurka, wyjęłam dokumenty od notariusza i schowałam je do zamykanego na klucz schowka. Klucz zawiesiłam na łańcuszku na szyi.
Następnego ranka, zanim Laurent się obudził, przygotowałam śniadanie dla dzieci, odprowadziłam je do szkoły, a potem pojechałam prosto do salonu „Elise”. Na szklanych drzwiach widniał złoty napis: Piękno to siła.
W środku trzy fryzjerki już pracowały. Jedna z nich, rudowłosa kobieta, podeszła do mnie z uśmiechem.
— Musi pani być Isabelle, siostrzenica pani Elise. Zawsze o pani opowiadała.
Poczułam ścisk w gardle.
— Tak… a teraz będę nową właścicielką.
Wymieniły między sobą spojrzenia — ciekawskie, ale serdeczne. Pokazały mi wypełniony po brzegi terminarz, opowiedziały o dostawach, stałych klientach, usługach, które przynoszą największy zysk. Z każdym zdaniem coraz wyraźniej widziałam, że salon to nie tylko biznes — to małe królestwo, które moja ciotka budowała z cierpliwością i mądrością.
Spędziłam tam cały dzień, rozmawiając z pracownicami, robiąc notatki, obserwując klientów. W dużym lustrze nagle zobaczyłam siebie… uśmiechniętą. Nie nieśmiało, nie wymuszenie — ale prawdziwie, tak jak nie uśmiechałam się od lat.
Wieczorem, gdy wróciłam do domu, Laurent siedział przy stole z udawaną swobodą.
— No i jak tam w twoim małym „imperium”? — rzucił z ironią.
— Dobrze — odpowiedziałam po prostu, kładąc torebkę na krześle. — Bardzo dobrze. I będzie tylko lepiej.
Skrzywił się w kpiącym uśmiechu.
— Zobaczymy…
Tak, zobaczymy — pomyślałam. Ale po raz pierwszy byłam pewna, że finał nie będzie taki, jak on sobie wyobraża. Bo teraz miałam swoje miejsce. Swoją siłę. I, co najważniejsze, miałam pamięć o kobiecie, która wierzyła we mnie, kiedy ja sama w siebie już dawno przestałam wierzyć.
A to był dopiero początek.
