Andreea spuściła wzrok, jakby nagle zrozumiała, że ta rozmowa nie będzie taka, jakiej się spodziewała. Nie histeria, nie krzyki — tylko cisza, czajnik szumiący i ja, patrząca na nią prosto w oczy.
— Oczywiście, że chcę — wydusiła w końcu, ale jej głos zabrzmiał niepewnie. — Adrian… on obiecał mi, że razem będzie inaczej. Że mnie kocha.
Uśmiechnęłam się lekko.
— Och, to on obiecywał ci miłość? — spytałam spokojnie. — Ciekawe, bo mnie obiecywał dokładnie to samo. I wiesz co? Przez pierwsze dwa lata nawet wierzyłam.
Otworzyłam szafkę, wyjęłam dwie filiżanki i nalałam herbaty. Ona wciąż ściskała tę różową torebkę, jakby to był dowód jej „statusu”.
— A moja jedyna prośba jest taka, Andreea, żebyś się zastanowiła. — Nachyliłam się lekko do przodu. — Chcesz żyć w cieniu? Chcesz przez następne miesiące, może lata, obserwować, jak on kłamie, zmienia zdanie, patrzy na kolejną „ciekawszą”? Bo on tak ma. Ja wiem. Ty jeszcze nie.
Jej twarz pobladła.
— Ale… — zaczęła, szukając słów. — On mówił, że… że ty jesteś zimna, że w ogóle ci nie zależy…
Zaśmiałam się cicho, ale nie ze złości, tylko jakby z lekkiej litości.
— Typowe. Każdy zdrajca musi stworzyć sobie legendę. Powiedział ci, że jestem zimna, bo nigdy nie zrobiłam mu sceny. Bo wiedział, że ze mną nie wygra krzykiem ani groźbą. I to go bolało.
Andreea przełknęła ślinę. Oparła torebkę na kolanach, dłonie jej drżały.
— To dlaczego… — spojrzała na mnie nagle z desperacją — dlaczego się zgodziłaś? Powiedziałaś „dobrze”, zamiast wyrzucić nas oboje.
Pochyliłam się jeszcze bardziej, patrząc jej w oczy tak, że aż się cofnęła.
— Bo ja już dawno zrozumiałam, kim on jest. Nie walczę o niego, bo nie ma o co walczyć. A tobie chciałam dać szansę, żebyś zobaczyła prawdę szybciej, niż ja kiedyś.
Rozwiązanie
Drzwi kuchni uchyliły się cicho. Adrian wszedł, nonszalancki jak zwykle, ale tym razem widać było cień niepokoju.
— Co tu się dzieje? — mruknął, próbując zabrzmieć stanowczo.
Odwróciłam się do niego powoli.
— Właśnie tłumaczę twojej nowej partnerce, że życie z tobą to nie bajka, tylko bardzo przewidywalny koszmar.
Andreea spojrzała na niego, a potem z powrotem na mnie. Zobaczyłam w jej oczach coś nowego: wątpliwość.
— Adrian… — jej głos się załamał. — To prawda?
On prychnął, jak zawsze, gdy nie miał gotowej odpowiedzi.
— Nie słuchaj jej. Ona jest zazdrosna.
Ale to już nie brzmiało tak pewnie.
Finał
Kilka godzin później spakowałam walizkę. Nie ja, nie ta „zdradzana żona”, wychodziłam pokonana. To ja podjęłam decyzję.
Andreea wybiegła wcześniej, bez słowa, z tą swoją różową torebką i twarzą bladą jak papier. Adrian został, ale jego triumf zamienił się w ciszę pełną nerwów.
Przy drzwiach zatrzymałam się na chwilę i powiedziałam:
— Chciałeś, żebyśmy mieszkali we troje. Ale zostajesz sam. I to jest chyba najbardziej sprawiedliwe rozwiązanie.
Zamknęłam za sobą drzwi i poczułam, że po raz pierwszy od dawna oddycham naprawdę swobodnie.
