Telefon dzwonił długo, zanim ktoś odebrał po drugiej stronie. Adrian odchrząknął. Po raz pierwszy od dawna czuł, że to on trzyma ster w rękach.
— Dzień dobry. Adrian Ionescu, brat Clary. Chciałbym zgłosić drobną zmianę w sprawie wydarzenia zaplanowanego na lipiec.
— Oczywiście, słucham pana, — odezwał się uprzejmy głos.
— Niestety, muszę anulować umowę. Środki, które miały być przeznaczone, nie są już dostępne. Proszę uznać rezerwację za nieaktualną.
Rozłączył się, nie czekając na odpowiedź. Ogarnął go lodowaty spokój. Nie był już chłopcem, który tłumaczy się i przeprasza. Po raz pierwszy to on decydował.
Wieczorem telefon dzwonił bez przerwy. Najpierw ojciec, potem matka, w końcu Clara. Pozwolił, by dzwonił. Cisza małego mieszkania po raz pierwszy stała się azylem.
Kilka godzin później ktoś zaczął mocno walić do drzwi. Clara i Philippe. W jej oczach błyszczała wściekłość.
— Adrian, oszalałeś? Odwołałeś wszystko? Wiesz, jaki wstyd mi robisz? Moje przyjaciółki już wiedzą o restauracji!
— Tak, odwołałem, — powiedział spokojnie. — To nie moja rola finansować wasz spektakl.
Philippe wyglądał na chwilę, jakby poczuł ulgę, lecz Clara trąciła go łokciem.
— Powiedz mu coś!
— Clara… — wyjąkał. — Może Adrian ma rację. Moglibyśmy zrobić mniejsze wesele, tylko dla najbliższych.
— Zdrajco! — wybuchła. — Wszyscy jesteście przeciwko mnie!
Adrian patrzył na nią chłodno. Nie czuł już gniewu, tylko zmęczenie, gromadzone latami poświęceń.
— Posłuchaj mnie dobrze, Claro. Te pieniądze odłożyłem na własne życie, nie na twoje zachcianki. To wasz ślub, wasz wybór. Wy macie płacić. Albo nie będzie wesela. Ja już nie jestem waszym sponsorem.
Clara zaczęła krzyczeć, ale Adrian otworzył drzwi i wskazał korytarz. Po raz pierwszy w życiu to on zamknął drzwi przed rodziną.
Następnego dnia w biurze czuł się innym człowiekiem. Lżejszym. Ciężar poczucia winy zniknął. Włączył komputer i zaczął przeglądać ogłoszenia mieszkań. Ceny były wysokie, ale nie nieosiągalne. Po raz pierwszy pomyślał: „To są moje pieniądze. Moje życie.”
W weekend otrzymał krótką wiadomość od Philippe’a: „Przykro mi. Dobrze zrobiłeś. Może pewnego dnia Clara to zrozumie.”
Adrian uśmiechnął się gorzko. Już go to nie obchodziło. W lustrze windy zobaczył własną twarz: nie przestraszonego chłopca, który żył dla innych, lecz wolnego mężczyznę.
I gdzieś głęboko w nim, po raz pierwszy od lat, zapłonęła iskra prawdziwej radości.
