Starsza babcia sprzedawała chusteczki do nosa i skarpetki przy drodze, mając nadzieję, że sprzeda choć jedną parę, aby zarobić trochę pieniędzy. Padał śnieg, a wieczorem robiło się chłodno. Kilka samochodów przejechało bez zatrzymania, aż z dużego czarnego zagranicznego samochodu wysiadł mężczyzna około 40 lat z drogim telefonem i grubym portfelem. — Babciu, ile kosztuje taki szalik? — 50, dam za 40… — odpowiedziała babcia.
— Dlaczego tak tanio? — zdziwił się nieznajomy — widzę, że to ręczna robota, a to zawsze jest bardzo drogie. — Och, synku, po prostu oddaję go za bezcen, żeby mieć choć grosza — babcia wzruszyła ramionami.
Mężczyzna zauważył, że samochody przejeżdżają zbyt szybko, a nikt nie zwraca uwagi na babcię. Postanowił kupić wszystkie skarpetki i chusty, płacąc po 50 za sztukę. Następnie zaproponował, że zawiezie babcię do domu, ponieważ na ulicy było ciemno i zimno. — Proszę wsiadać do samochodu, podwiozę panią — powiedział mężczyzna — proszę się nie bać, nie porwę pani. Bo jaki przestępca najpierw kupuje skarpetki, a potem porywa starszą babcię.
Po drodze mężczyzna dowiedział się o życiu babci i jej ciężkiej przeszłości.
Dwadzieścia lat temu straciła dzieci i ledwo wiązała koniec z końcem, robiła na drutach skarpety z wełny i sprzedawała je na lekarstwa. Mężczyzna był głęboko poruszony i postanowił jej pomóc. Następnego ranka nieznajomy wrócił do domu babci i przyniósł jej kilka toreb z lekarstwami, jedzeniem i ciepłymi ubraniami.
Zatrudnił nawet ekipę robotników, aby naprawili dach jej domu i zainstalowali bojler do ciepłej wody. Babcia była przepełniona wdzięcznością i szczęściem. Prawda jest taka, że anioły stróże istnieją, tylko nie mają skrzydeł.
