Patrzę na matkę męża i rozumiem, że nie wszystkie teściowe są takie złe, jak o nich mówią. Moja mama wcześnie odeszła z tego świata, tata wychowywał mnie sam, więc Maria Semenivna stała się dla mnie drugą mamą. Żyliśmy z mężem w zgodzie, każdą wolną chwilę starał się poświęcić rodzinie.
Nasze bliźniaczki, Tanya i Masha, kochają go. Jedyne, co mnie niepokoi, to jego przyjaciele. Rozumiem, że nie da się bez nich obejść, ale czasami ich prośby o pomoc wykraczają poza granice dopuszczalności. Pewnego razu kolega zadzwonił w środku nocy z prośbą, aby odebrać go z przedmieścia, ponieważ zepsuł mu się samochód. Inny kolega w jedyny wolny dzień męża wpadł w jakieś tarapaty, więc mój Sergiusz pojechał mu z pomocą.
Takich przypadków jest wiele. Na początku znosiłam to, ale potem zaczęłam myśleć o rozwodzie. Moją jedyną doradczynią była Maria Semenivna. Podzieliłam się z nią swoim problemem, a jej reakcja mnie zaskoczyła. Po prostu się uśmiechnęła. Byłam zaskoczona, bo chciałam rozstać się z jej synem, a ona się cieszyła.
Zauważywszy moje zmieszanie, zaczęła swoją opowieść. — Nie myśl, że się cieszę. Po prostu przypomniał mi się ojciec Sergiusza. Na początku naszego życia rodzinnego byłam w podobnej sytuacji. Piotr miał dobrą pracę, znał wielu wpływowych ludzi, więc często zwracano się do niego o pomoc. Chciał wszystkim pomóc. Ja natomiast bardzo się o niego martwiłam.
Tak samo jak ty, myślałam o rozwodzie. Wtedy, w czasach radzieckich, bardzo trudno było zdobyć jakąkolwiek rzecz, nawet mojemu mężowi. Kiedy Sergiusz miał 5 lat, w naszej rodzinie wydarzyło się coś nieprzyjemnego. Z powodu sąsiada, który zasnął z zapalonym papierosem, nasze mieszkanie uległo zniszczeniu podczas pożaru.
Nie mieliśmy gdzie się podziać z małym dzieckiem. Wtedy zrozumiałam, co to znaczy mieć przyjaciół. Jeden z kolegów dał nam klucze do swojej daczy i pozwolił nam mieszkać tam tak długo, jak będzie trzeba. Sergiusz opowiedział o swojej sytuacji wszystkim swoim kolegom. Wszyscy, kto mógł, pomagali nam w remoncie mieszkania. Ktoś materiałami budowlanymi, ktoś siłą roboczą. W sumie po pół roku wróciliśmy do odnowionych ścian naszego domu.
Mieszkanie było całkowicie umeblowane. Gdy tylko przekroczyłam próg naszego domu, rozpłakałam się i rzuciłam mężowi na szyję, przepraszając za wyrzuty dotyczące jego przyjaciół. Wtedy zrozumiałam, jak cenna jest przyjaźń. To wydarzenie bardzo nas zintegrowało, więc od tego czasu wszystkie święta spędzamy w dużym gronie. Nie mogę zmusić cię do życia z moim synem, ale jeśli choć trochę go kochasz, spójrz na sytuację z innej strony – zakończyła swoją opowieść Maria Semenivna. Byłam zszokowana słowami teściowej. Tego wieczoru miałam o czym myśleć. Zaczęłam przypominać sobie, że kiedy mieliśmy ciężkie noce, Sergiusz zawsze otrzymywał pomoc od swoich przyjaciół.
A oni też mają swoje rodziny. Być może ich żony, tak jak ja, reagują na te gesty pomocy. Rano obudziłam się z cudownym pomysłem. – Siergiej, chcę bliżej poznać twoich przyjaciół.
