Dorastałem w niepełnej rodzinie: ojciec odszedł, gdy miałem mniej niż 2 lata. Mama z jakiegoś powodu zawsze bardziej kochała moją starszą siostrę, rozdając jej pierniki, a mi – okruchy. Tak wyglądało całe moje dzieciństwo i lata szkolne. Ciągle wyrzucano mi, że jestem zbędnym kawałkiem chleba, zrzucano na mnie najgorsze i najbardziej niewdzięczne prace. Marzyłem, że kiedy skończę szkołę i pójdę na studia, wyjadę do miasta. Dla tego celu pilnie uczyłem się nawet nocami, a moje starania nie poszły na marne. Przyjęcie na studia przebiegło bez problemów; matka nawet nie zapytała, gdzie się dostałem, gdzie znajduje się mój akademik, tylko westchnęła: „W końcu zmądrzałeś, bo wszystko spoczywało na moich barkach!”. Po pierwszym roku studiów, kiedy przyjechałem do wsi, zrozumiałem, że nikt mnie tam nie czeka, więc spotkałem się z kilkoma przyjaciółmi i ponownie pojechałem do akademika.
Pięć lat minęło niepostrzeżenie. Dzwoniłem do matki, składając jej życzenia z okazji urodzin i Bożego Narodzenia, ale zamiast wdzięczności zawsze pytała, czy nie mam jakichś dochodów, żeby pomóc jej i siostrze. Nie miałem wtedy żadnych dochodów, poza podwyższonym stypendium.
W mieście pieniądze szybko się rozchodziły i nie mogłem nic przelać rodzinie, za co mnie obwiniali. Kiedy zacząłem pracować, matka znów zaczęła pytać o moje dochody. Przesyłałem im niewielkie kwoty, ale nieczęsto. Wynajem mieszkania pochłaniał znaczną część mojej pensji, ale rodzina uznała, że po prostu nie chcę się z nimi kontaktować i przez cztery lata naprawdę straciłem zainteresowanie nimi. Nigdy nie interesowało ich, czy starcza mi pieniędzy na najpotrzebniejsze, stereotyp „mieszka w mieście – to znaczy
Siostra wyszła za mąż za mieszkańca tej samej wsi, urodziła mu dwoje dzieci, rozwiodła się, ponownie wyszła za mąż, ponownie została mamą i ponownie się rozwiodła. Pewnie faceci nie potrafili z nią żyć. Znając jej trudny charakter, nie dziwiłem się. Notarialny list spadł na mnie jak grom z jasnego nieba.
Po wizycie w kancelarii i rozmowie z notariuszem dowiedziałem się, że dziadek, ojciec mojego ojca, postanowił pozostawić mi po swojej śmierci dom na przedmieściach. Nie wiem, czym mu się tak spodobałem, bo bezpośrednim spadkobiercą był mój ojciec, którego zupełnie nie pamiętałem i nigdy bym nie rozpoznał. Najprawdopodobniej powiedział matce o moim spadku. Widząc numer matki na telefonie, zdziwiłem się – to był jej pierwszy telefon. Zaskoczenie szybko minęło, gdy usłyszałem, że Kateryna (moja siostra) potrzebuje pomocy w znalezieniu mieszkania. Prezenty świąteczne Bony upominkowe
Matka chciała, żebym sprzedał dom i oddał pieniądze siostrze na zakup mieszkania. Nie było to w moich planach, o czym poinformowałem matkę. Długo próbowała mnie przekonać, dzwoniła też siostra, skarżąc się na swoje nieszczęśliwe życie, a kiedy zapytałem, czy wie, jak żyłem przez te wszystkie lata, siostra nagle zamilkła i złośliwie syknęła: Nigdy mnie nie kochałeś! Zadając jej pytania o jej siostrzaną miłość do mnie, usłyszałem w słuchawce krótkie sygnały. Pół roku później wszedłem w prawa spadkowe, następnie z powodzeniem sprzedałem dom i do dnia naszego ślubu z Marichką mieliśmy już własne dwupokojowe mieszkanie, w którym mieszkamy do dziś. A z matką t
