Nigdy nie przyszło mi do głowy, że się na to zdecyduję, ale jednak. Niedawno zaczęłam spotykać się z mężczyzną, który jest znacznie starszy ode mnie. Spotkaliśmy się zupełnie przypadkowo. To naprawdę było przeznaczenie.
Wyszłam wtedy z kawiarni i spieszyłam się na tramwaj. Była zima, straszna śnieżna zamieć. Upadłam. Na pomoc przyszedł nieznajomy. Byłam mu tak wdzięczna, że jako jedyny z wszystkich, którzy zareagowali, pomógł mi wstać, że zaprosiłam go na spacer. I tak przegapiłam tramwaj. I tak wszystko się zaczęło. Nie od razu powiedział mi, że ma rodzinę. Kiedy dowiedziałam się prawdy, było już za późno. Ogarnęły mnie najsilniejsze uczucia. Oczywiście zdawałam sobie sprawę, że to nie skończy się dobrze. Ale on był dla mnie tak troskliwy, że po prostu nie mogłam się oprzeć. Spotykaliśmy się potajemnie w moim mieszkaniu lub w innych miejscach. Rodzinne wycieczki zorganizowane
Kochałam go i nie chciałam nawet myśleć o niczym złym. Nawet teraz trudno w to uwierzyć. On ma 50 lat, ja 23 i jesteśmy szczęśliwi. Reklamy Ale z upływem czasu, jak można było się spodziewać, o naszym związku dowiedziała się rodzina. Dowiedziałam się o tym w szczególny sposób. Pewnego wieczoru, wychodząc z pracy, weszłam do klatki schodowej i zobaczyłam dziewczynę w wieku około 18 lat.
Zablokowała mi drogę i przedstawiła się jako córka mojego ukochanego. Zaniemówiłam ze strachu. Dziewczyna zaczęła mnie oskarżać, że niszczę ich rodzinę. Zamarłam. Myśli mi się mieszały. Była tak spięta i pełna gniewu, że wydawało się, że zaraz mnie uderzy. Ukrywając strach, próbowałam przejść dalej. Ale ona gwałtownie chwyciła mnie
Ale zła w niej było pełno. Zaczęła mówić, że jej mama bardzo się tym martwi i chce, żebym rozstała się z jej ojcem. Drżałam, nie mogłam wydobyć z siebie ani słowa i zaczęłam płakać. Dziewczyna poczuła swoją władzę nade mną. Chwyciła mnie za kołnierz, gwałtownie przycisnęła do ściany i powiedziała: – Jeśli nie zostawisz mojego ojca, pożałujesz. Zaczęłam głośno płakać, mając nadzieję, że ją wzruszy.
Ale wszystko było na próżno. Uderzyła mnie i odeszła. Przyłożyłam dłoń do miejsca uderzenia i zobaczyłam krew zmieszaną ze łzami. Nie pomyślcie, że pochodzę z dobrej rodziny. Wychowano mnie surowo i zgodnie z zasadami. W rzeczywistości była to pierwsza taka sytuacja w moim życiu. Gdyby nie okoliczności, nigdy bym do tego nie doszła. Wstałam i poszłam do mieszkania. I co teraz robić? Kocham tego mężczyznę, ale teraz boję się jego córki. Z takimi lepiej nie żartować. Może mu powiedzieć? Co radzicie? Kto ma rację w tej sytuacji?
