Bezdomny przytulił pasterza i zasnęli, a kobieta wróciła przez opustoszały park, a jej oczy zaszły łzami. Przed nią stało zdjęcie psa karmiącego swojego człowieka. A potem śpiewającego mu kołysankę…
Pracowała w kuchni, w restauracji.
Restauracja była droga, kucharze byli świetni. Jej reputacja była długotrwała, więc zawsze była kolejka. A miejsce trzeba było rezerwować z wyprzedzeniem, tydzień wcześniej.
Jej pensja była niewielka. „Stała na sałatkach”. Tak mówią o tych, którym powierzono tylko jedno – robienie sałatek.
Więc dorabiała też sprzątaniem. Po pracy, gdy wszyscy wychodzili, zostawała i wynosiła śmieci i resztki, zamiatała i myła podłogi.
Zapłacili trochę więcej i w sumie wyszło dobrze.
Tak poznała grupę kotów i psów, które cierpliwie czekały cały dzień, aż pojawi się wieczorem z resztkami.
Karmienie ich było surowo zabronione. Kierownictwo tłumaczyło to, że w ten sposób hoduje się szczury i myszy. Ale spróbuj wytłumaczyć to głodnym oczom patrzącym na ciebie błagalnym i pełnym nadziei wzrokiem…
Więc zrobiła to w ten sposób, aby nie urazić kotów i psów i nie dać się złapać, mianowicie odłożyła im jedzenie i usiadła, czekając, aż zjedzą. Następnie włożyła resztki do dużych zielonych pojemników z pokrywkami.
Wtedy to zobaczyła – dużego, brudnego owczarka. Nie znała ras, więc mogła popełnić błąd. Ale to jej nie przeszkadzało, interesowało ją coś innego.
Pies wybierał kawałki, ale nigdy nic nie jadł. Zbierała je, brała zębami i gdzieś uciekała…
Po kilku tygodniach ciekawość wzięła górę i postanowiła pójść za psem, zwłaszcza że czasu było więcej niż wystarczająco.
Podczas gdy inne koty i psy jadły, kłócąc się, ona poszła za owczarzem, który udał się w odległy zakątek parku…
Park znajdował się bardzo blisko restauracji. Była tam centralna alejka, zawsze hojnie oświetlona nocą. Pod latarniami ustawiono ławki, a nawet małe stoliki z metalowymi siedziskami.
Pies zatrzymał się przy jednym z tych stolików.
Przy stoliku siedział mężczyzna, wyraźnie bezdomny. Potargane włosy i broda, stara podarta kurtka – wszystko to było wyraźnie widoczne w świetle latarni.
Pasterz stanął na tylnych łapach i położył swój połów na stole.
„Moja rybko” – powiedział zachwycony bezdomny. „Moja rybko, co bym bez ciebie zrobił? Jesteś moim żywicielem!”
Bezdomny przytulił psa i pocałował go w nos. Rybka polizała mężczyznę po twarzy i radośnie zaskomlała.
Siądź naprzeciwko, rybko – kontynuował mężczyzna. – Zjedzmy przekąskę.
Pies wdrapał się na przeciwległe siedzenie, a mężczyzna zaczął dzielić się przyniesionym przez nią smakołykiem. Po jedzeniu poszli dalej…
Kobieta zupełnie nie potrafiła odmówić pójścia za nimi. Park był pusty. I musiała się schować za drzewami rosnącymi wzdłuż centralnej alejki.
Wchodząc w najdalszy zakątek parku, mężczyzna i pies zatrzymali się. Były tu gęstwiny krzaków.
– Ty i ja mamy czas do piątej rano, – powiedział bezdomny do Ryby. – Potem przyjdą sprzątacze i gońcy, a my musimy posprzątać, zanim przyjadą…
Wyciągnął z krzaków kilka kartonów. Położywszy je na ziemi, wyjął stary, podarty śpiwór i dwa koce.
Położył się w śpiworze, kładąc go na pudełkach. Natychmiast rozłożył jeden z koców, na którym położyła się Ryba. Drugim przykrył mamkę.
Położyli się twarzą w twarz, a Ryba zaczęła lizać twarz swojego mężczyzny. Kobiecie wydawało się nawet, że śpiewa mu jakąś kołysankę dla psów – wyła cicho, tak czule. I to przypomniało kobiecie jej dzieciństwo i to, jak jej matka śpiewała jej w nocy…
Bezdomny przytulił swojego towarzysza i zasnęli, a kobieta wróciła przez opustoszały park i nie widziała latarni ulicznych. Łzy zamgliły jej oczy.
Nie wiedziała, co mu się stało i dlaczego wylądował na ulicy. I nie jej to było oceniać, i nie podjęła się tego. Przed nią stał obraz, jak Ryba karmiła jej mężczyznę.
Nie jadła sama, zaniosła mu go i czekała, aż się nim podzieli. A potem zaśpiewała mu kołysankę…
Teraz w nocy karmiła Rybę osobno. Dawała jej duże kawałki mięsa, które zostały po zamknięciu, i bułki. Włożyła wszystko do torby i powiedziała:
– Masz, Rybo. Zanieś to swojemu mężczyźnie.
Ryba piszczała radośnie i lizała ręce.
Dwa tygodnie później, gdy wyniosła śmieci i odpady po zamknięciu restauracji, bezdomny czekał na nią z Rybą:
– Chciałem ci tylko podziękować, – powiedział i ostrożnie podchodząc do niej, wziął jej prawą rękę w swoje dwie i pochyliwszy się nisko, pocałował jej palce.
Zawstydziła się i odsunęła rękę.
– Co ty mówisz! – powiedziała. – Nie ma potrzeby. To nic mnie nie kosztuje. Przyjdź i weź to sama. Ja ci to dam, a ja zbiorę za twoją Rybę…
Bezdomny skłonił się i podziękował jej.
I tak to poszło. Zebrała dobre kawałki z resztek, owsiankę i chleb dla nich. Ale pewnego dnia…
Pewnego dnia nie przyszedł. I po kilku dniach zaczęła się martwić. Ryba też nie przyszła, a potem przyszła, ale nie zabrała jedzenia. Stała obok kobiety i żałośnie wyła.
Coś się stało, zdecydowała kobieta i poszła za psem w najdalszy kąt parku. Bezdomny leżał w śpiworze, trzęsąc się z zimna.
– Nnnnnnie ma się czym martwić, – próbował powiedzieć. Ale jego zęby szczękały tak bardzo, że ledwo rozumiała, co mówił. – To niedługo się skończy… – zapewnił ją. – Muszę się położyć i odpocząć…
Poczuła jego czoło. Paliło.
Karetka zabrała mężczyznę. A Fish zabrała do domu, która żałośnie jęczała i cały czas próbowała biec za samochodem, który zabrał jej mężczyznę.
Jakoś udało jej się wytłumaczyć psu, że jej właścicielka wyzdrowieje i wróci, kobiecie udało się zabrać ją do domu, ale jedna myśl nie dawała jej spokoju.
Gdzie ma iść bezdomny, kiedy zostanie wypisany? Ona sama wynajęła maleńki pokój z jednym łóżkiem. I nie było miejsca dla drugiej osoby.
A potem usiadła przy stole, zapaliła lampę, uczesała włosy i opowiedziała całą historię na telefonie. Nie licząc na nic, wrzuciła to do Internetu. Potem poszła spać…
Musiała wstawać w nocy kilka razy – Fish podskakiwała w ciemnościach i wyła niespokojnie. Szukała swojego pana. A kobieta uspokajała psa i zapewniała ją, że wszystko będzie dobrze.
Rano, całkowicie niewyspana, umówiła się z Fish, że będzie na nią czekać w domu, a wieczorem razem pójdą odwiedzić jej pana.
Pracowała cały dzień, jak zawsze, niestrudzenie. Tylko kilka razy udało jej się zapalić i zjeść kanapkę.
Tuż przed zamknięciem, maître d’ wszedł do kuchni i zawołał ją po imieniu ze zdziwieniem w głosie.
„To bardzo dziwne” – powiedział. „Ale tam stoją ludzie, dokładnie na środku pokoju, i pytają o ciebie…”
„Mnie?!” kobieta była zdziwiona, wycierając ręce i wygładzając włosy.
Weszła do pokoju, próbując przypomnieć sobie, co mogła zrobić, żeby ją szukali.
Na środku pokoju stało około dziesięciu osób. Na jej widok nagle się ożywiły i zaczęły klaskać. Całe pomieszczenie zamarło i odwróciło się w ich stronę.
Zarumieniona i zawstydzona, zapytała, co się stało. A potem każdy ze stojących wyciągnął telefon i była zaskoczona, widząc swój mały filmik z prośbą o pomoc.
Goście restauracji siedzący w holu natychmiast wyjęli telefony i zaczęli szukać tego filmu.
Musiała się przebrać i pójść z ludźmi czekającymi na nią do szpitala. Byli wśród nich tacy, którzy po prostu chcieli pomóc, przedstawiciele opieki społecznej i jeden znany bloger, który po prostu filmował wszystko, co się działo, małą kamerą wideo.
Bezdomny, który poczuł się trochę lepiej, był bardzo zaskoczony taką wizytą. Nie był przyzwyczajony do uwagi ludzi i był bardzo zawstydzony…
Po powrocie do restauracji kobieta dowiedziała się, że została poproszona o pójście do właściciela, który przybył tego wieczoru z nieznanego powodu.
Bardzo zdenerwowana i zakładając, że zostanie zwolniona, przygotowała się na najgorsze, ale…
Właściciel uśmiechnął się szeroko i uścisnął jej dłoń:
— Dziękuję! Dziękuję bardzo! — powiedział, co wprawiło ją w osłupienie. – Co, nie wiesz? – zdziwił się właściciel. – Staliśmy się sławni dzięki tobie. Pomagamy bezdomnym zwierzętom i ludziom!
Potem usiadł na krześle i spojrzał na nią poważnie:
– Nie mogę cię zwolnić, bez względu na to, jak bardzo bym chciał. Poza tym, nie pracujesz już w kuchni. Teraz jesteś szefem zmiany, z dodatkowymi obowiązkami, do cholery…
Zorganizujemy kuchnię do karmienia bezdomnych zwierząt i ludzi. I spróbuj to po prostu spieprzyć!
Mamy listę klientów restauracji na pół roku do przodu i każdy zostawia pieniądze z prośbą o nakarmienie bezdomnych.
Widzisz, z jakiegoś powodu ludziom łatwiej jest zostawić pieniądze innym niż zrobić to samemu, ale… Co możesz zrobić.
Czy to w porządku?
Zdołała tylko kiwnąć głową…
Bezdomny mężczyzna i jego pies zostali umieszczeni w mieszkaniu socjalnym. Ona regularnie ich odwiedza. Ogolił się, ostrzygł, przebrał się i dostał pracę.
Ryba zawsze niecierpliwie czeka na kobietę i zawsze jest szczęśliwa, gdy ta przychodzi.
W restauracji i jadłodajni dla bezdomnych jest dużo pracy. Wydostanie się stamtąd to prawdziwy problem.
Właściciel się do niej uśmiecha, ale ona nie rozumie, czy jest zadowolony, czy nie. Jej pensja jest teraz więcej niż przyzwoita.
Czasami w weekendy ona, Tom i jego Ryba spacerują po parku i rozmawiają o życiu. Tom zapewnia ją, że jest jego jasnym Aniołem. I że wszystko wydarzyło się tylko dzięki jej dobremu sercu.
A ona zapewnia go, że jego jasnym Aniołem jest pies Ryba. I bez niej nic z tego by się nie wydarzyło.
A pasterz Ryba nie przejmuje się ich rozumowaniem. Idzie obok niego i się uśmiecha. Ona już wie – wkrótce będą mieli malucha. A Ryba wyobraża sobie, jak będzie się z nim bawić.
