Dziedziniec starego, pięciopiętrowego budynku w dzielnicy mieszkalnej emanował tym samym szarym spokojem, co okolica. Obdrapana zjeżdżalnia z łuszczącą się farbą, huśtawka ze skrzypiącymi łańcuchami i kilka starych ławek stanowiły całą dekorację dziedzińca. Jednak dla Asi to miejsce było wypełnione żywymi wspomnieniami: tutaj często jeździła na swoim pierwszym rowerze, tutaj pod rozłożystą jabłonią ona i jej siostra Tania zakładały „tajne bazy”. Teraz los sprowadził ją z powrotem – telefon od matki o „ważnej rodzinnej rozmowie” zmusił ją do odłożenia wszystkiego na bok. Powodem tego było mieszkanie jej zmarłej babci Marii Iwanowny, w którym Asi miała swoją część.
Wysiadając z autobusu, Asi spojrzała na znajomy dom. Czas zmienił jego wygląd, podobnie jak całą jej rodzinę. Matka Nina Pietrowna nadal mieszkała tutaj z ojcem Gieorgijem Aleksandrowiczem, ale ich dwie córki dawno temu zyskały własne życie. Asya przeprowadziła się do metropolii, gdzie z powodzeniem opanowała zawód projektanta mody, tylko okazjonalnie odwiedzając krewnych na święta. Jej rodzice zawsze byli sceptyczni co do jej wyboru zawodu, ale Asya już dawno nauczyła się ignorować ich krytykę.
Minęły trzy miesiące od śmierci babci. Zgodnie z testamentem trzypokojowe mieszkanie miało trafić do trzech spadkobierców: rodziców Asyi i samej dziewczyny. Babcia specjalnie przydzieliła część wnuczce, pamiętając o jej trudnej sytuacji. „Niech dziewczyna ma swój własny kąt” – mawiała za życia. Najstarsza wnuczka Tanya już zamieszkała we własnym domu z mężem, ale Asya została formalnie zarejestrowana w mieszkaniu babci.
Według jej matki należało zdecydować o losie majątku. Asya mechanicznie ścisnęła w dłoniach dokumenty potwierdzające jej prawo do spadku. Domyślała się, że jej krewni są niezadowoleni z takiego układu. „Po co ta nowicjuszka potrzebuje części mieszkania, skoro zapomniała drogi do domu?” — usłyszała w rozmowach telefonicznych. Ale Asya na pewno wiedziała, gdzie jest.
Drzwi otworzyła Tania — elegancka brunetka z nienaganną fryzurą. Jej uśmiech wyglądał na nieco wymuszony:
„W końcu przyjechałaś. Wejdź, reszta jest w salonie”.
Przechodząc przez próg, Asya zauważyła zmiany: świeży remont, modne zasłony. Najwyraźniej remont odbył się bez jej udziału — od dawna nie była zapraszana do domu rodziców.
Rodzice czekali na nią w przestronnym salonie, ich twarze zdradzały napięcie.
„Oto nasz podróżnik” — powiedziała Nina Pietrowna. „Usiądź, musimy poważnie porozmawiać”.
Asya usiadła na skraju sofy, czując na sobie potrójne spojrzenie. Tania zajęła miejsce obok niej, a jej rodzice usiedli naprzeciwko. „Więc” – zaczął jej ojciec, odchrząkując i poprawiając okulary – „musimy zdecydować się na mieszkanie. Udziały są podzielone: 50% dla mnie, 30% dla mamy, 20% dla ciebie. Czy to prawda?”
„Tak jest” – potwierdziła Asya, pokazując dokumenty.
„Doskonale. Mama i ja rozważamy dwie opcje: albo sprzedaż całego mieszkania i podział funduszy, albo…” – zrobił pauzę – „możliwość przeprowadzki Tanyi. Ale twój udział komplikuje sytuację”.
Asya uniosła brwi ze zdziwienia:
„Kompleksuje?”
„Chodzi ci o to”, wtrąciła matka, „że nie potrzebujesz tej nieruchomości. Masz własne życie w innym mieście. Oferujemy wykupienie twojego udziału. To byłoby logiczne rozwiązanie”.
Tanya poparła:
„Asya, bądź realistką. Po co ci stare mieszkanie? Sprzedaj swój udział i zapomnij o tym”.
Dreszcz przebiegł po kręgosłupie Asyi. Spodziewała się takiej rozmowy, ale bezpośredni nacisk bolał. Jej babcia specjalnie zapewniła jej ochronę, a teraz… „A co ty sugerujesz?” — zapytała, powstrzymując emocje.
„Rozsądne odszkodowanie” — ojciec wyciągnął papiery. „Wycenimy wszystko według wartości rynkowej”.
Asya się zastanowiła. Sieć bezpieczeństwa finansowego byłaby miła, ale uczucie, że po prostu próbują ją usunąć, nie zniknęło. „A co jeśli zdecyduję się wykorzystać swoją część? Na przykład wynająć ją?”
„Nie rozśmieszaj mnie” — przerwała jej matka. „Odeszłaś na zawsze, budujesz karierę jako projektantka mody. Komu potrzebne jest to mieszkanie?”
Słysząc słowo „projektantka mody”, Asya nie mogła powstrzymać się od uśmiechu. Jej studio zaczęło przynosić dobry dochód, a ona miała stałych klientów.
„Rozwijam się zawodowo” — odpowiedziała spokojnie. „Ale formalnie mam prawo do części”.
„To śmieszne” – wybuchnął ojciec. „Tylko dwa pokoje! Nie rób problemów!”
„Jakich problemów?” – Asya starała się zachować spokój. „Babcia…”
„Babcia zrobiła to po swojemu” – przerwała jej matka. „Ale teraz potrzebujemy praktycznego podejścia. Twoja część jest zbędna”.
Asya odwróciła się do okna. „Rozumiem. Jaka jest cena?”
„Całkowita cena mieszkania to trzy i pół miliona” – wyjaśniła matka. „Twoje 20% to siedemset tysięcy. Jesteśmy gotowi zaoferować sześćset”.
Asya nie mogła powstrzymać oburzenia: „Dlaczego akurat 600? Czy nie byłoby bardziej logiczne zapłacić całą cenę – 700?”
„Widzisz” – ojciec podniósł głos – „biorąc pod uwagę obecny stan mieszkania i konieczność remontu, ta kwota jest więcej niż uczciwa. Poza tym zajmiemy się wszystkimi kwestiami organizacyjnymi”.
„Zabawne” – Asya pozwoliła sobie na ironiczny uśmiech, doskonale rozumiejąc prawdziwą wartość nieruchomości w prestiżowej okolicy. Rodzina wyraźnie próbowała zdobyć jej udział po obniżonej cenie.
„I co z tego?” – naciskał niecierpliwie ojciec. „Załatwmy to od razu, mamy niezawodnego notariusza”.
„Od
obwiniaj”, Asya stanowczo wstała z miejsca, “ale nie jestem gotowa podejmować pochopnych decyzji. Potrzebuję czasu, żeby pomyśleć”.
Tanya demonstracyjnie skrzyżowała nogi: “Jakie wątpliwości mogą być? Dostaniesz niezłą sumkę i będziesz wolna. To proste”.
Sformułowanie „wolność” bardzo bolało. Asya przypomniała sobie, jak w dzieciństwie ubóstwiała starszą siostrę, a teraz tak chłodno ją odpychała.
„Okej”, Asya spojrzała na wszystkich. „Mam jeszcze kilka dni do namysłu”.
„Nie przeciągaj tego”, warknął ojciec. „Tak”, matka skrzywiła się z niezadowoleniem, „już wystarczająco dużo czasu zmarnowaliśmy”.
Asya cicho opuściła mieszkanie, czując gorycz zdrady: „Chcą mnie wyrzucić z dziedzictwa mojej babci za grosze”.
Później poszła spotkać się ze swoim szkolnym kolegą Kiryłem, który mieszkał w pobliżu. Kiedyś studiowali razem, ale potem ich drogi się rozeszły – on został w mieście, ona przeprowadziła się do stolicy. Kirył znał ogólny zarys rodzinnego dramatu, ale nie wdawał się w szczegóły. Teraz Asya potrzebowała rady.
Przy filiżance herbaty w jego skromnym, ale przytulnym mieszkaniu opowiedziała całą historię historia: o umniejszaniu jej udziału, o naciskach ze strony krewnych. Kirill słuchał uważnie, marszcząc brwi: „Wygląda na to, że postanowili cię ominąć. Możesz przystać na ich warunki… Chociaż 600 tysięcy to dobra kwota. Ale jeśli czujesz się niesprawiedliwie, są inne opcje”.
„Które dokładnie?”
„Na przykład nalegać na cenę rynkową – 700-750 tysięcy. Albo w ogóle odmówić sprzedaży. Bez twojej zgody nie będą mogli w pełni rozporządzić mieszkaniem”.
Asya kiwnęła głową z namysłem: „Rozumiem. Ale nie chcę konfliktu z moją rodziną. Chociaż ich arogancja, że „nikt mnie nie potrzebuje”, stała się dość męcząca”.
„Może powinienem im pokazać, kim naprawdę jesteś” – uśmiechnął się Kirill. „Wiem, że twój biznes kwitnie. Teoretycznie mógłbyś nawet wykupić ich udziały”.
Asya się roześmiała: „Wykupić ich udziały? To prawie trzy miliony! Nie mam takich pieniędzy”.
„Ale masz oszczędności na nowe biuro. Banki są gotowe udzielić kredytu zabezpieczonego. Teoretycznie jest to możliwe”.
Asia zamilkła, myśląc: dziwny pomysł, ale… A co jeśli? Ona już ma swój udział, jeśli kupi pozostałe 80%, mieszkanie będzie całkowicie jej. Nawet jeśli nie planuje tam mieszkać, miło było sobie wyobrazić miny jej krewnych, którzy uważali ją za nieudacznika.
„Może to rzeczywiście opcja”, pomyślała. „A co jeśli udam, że nie zamierzam sprzedać, ale chcę wykupić ich udziały? Ciekawe, jak zareagują?”
„Myślę, że będą w szoku”, zaśmiał się Kirill. „Ale pokażesz im, że niedocenili twoich możliwości. Poza tym mieszkanie jest w dobrej okolicy – możesz je wynająć lub z zyskiem odsprzedać”.
„Tak… Ale nie jestem pewien, czy warto się w to angażować. Rodzice będą obrażeni…”
“Oni już są obrażeni” – odparł przyjaciel. “Zdecyduj sam. Ale pamiętaj – masz więcej możliwości, niż myślą”.
