— Zwrócę się do władz opiekuńczych — powiedziała do syna Maria Nikolaevna — niech sprawdzą, jak tam żyje! Jak dziecko może zostać wciągnięte do morza przez „dzikusów”? Dlaczego ma znosić nędzę z twojej winy? Nie pozwolę na to! Kup normalne bilety do sanatorium. Co to znaczy „jakie pieniądze”? Dlaczego miałabym to sponsorować? Nie dam ci nic!
Przez kilka tygodni w rodzinie Kargin trwała burzliwa kłótnia. Matka głowy rodziny, Maria Nikolaevna, kategorycznie sprzeciwiała się wyjeździe wnuczki. Andrey jest zmęczony tłumaczeniem, że to decyzja podyktowana okolicznościami. Po pierwsze, chciała, aby jej córka, która dusiła się w mieście, mogła zmienić otoczenie i odetchnąć morskim powietrzem. Po drugie, wakacje były zaplanowane z wyprzedzeniem, a para znalazła nawet towarzyszy podróży, bliskich przyjaciół, którzy zgodzili się dołączyć.
„Wiesz, pomysł jest świetny” – powiedział przyjaciel Andrieja. – Po pierwsze, zaoszczędzimy mnóstwo pieniędzy, jeśli pojedziemy na własną rękę. Oczywiście trzeba będzie wydać pieniądze na benzynę, ale i tak będzie taniej niż bilety lotnicze. A co z zakwaterowaniem?
„Wszystko jest przemyślane” – odpowiedział Andriej. – Kupimy namiot, palnik, zaopatrzymy się w prowiant i będziemy mieli luksusowe wakacje! Wyobraź sobie: jesteśmy tylko na bezludnej plaży, nie musimy martwić się o światło ani wschód słońca nad wodą. Jesteśmy panami własnego losu, możemy spać do południa, a potem od razu wskoczyć do morza. Nie trzeba wydawać pieniędzy w kawiarniach i restauracjach, które w sezonie są zbyt drogie. Wszystko, co potrzebne, w tym świeże ryby i mięso, można kupić na lokalnym targu.
– Czy to bezpieczne? – zapytała zaniepokojona żona przyjaciela. – Czy nie wpadniemy w kłopoty?
– To niemożliwe – zapewnił. – Znam to miejsce, jest naprawdę opustoszałe. Miejscowi są zajęci sezonowymi zarobkami, więc nikogo tam nie będzie. Tylko my.
A teraz, gdy wszystko było już gotowe – ustalenia z przyjaciółmi, zakupy, namiot – matka Andrieja, Maria Nikołajewna, niespodziewanie sprzeciwiła się wycieczce. Dowiedziawszy się, że zabierają ze sobą dziecko, zrobiła wielką awanturę.
– Jak można ciągnąć dziecko w jego wieku do „dzikusów”?! Nie myślisz o niej? Nie dbasz o jej zdrowie? Skąd wiesz, co może być w tym morzu? Po co to wszystko? Niech odpoczywa w domu albo zapewnij dziecku normalne warunki!
– Mamo, jakie „normalne warunki” są dla CIEBIE? Andriej
– Doskonale – przerwała Maria Nikołajewna. – Z dobrym jedzeniem, wygodnym łóżkiem, dachem nad głową! Wyobraź sobie: będzie padać, wasz namiot zmoknie – i co wtedy? Zabiorą zdrowe dziecko i zwrócą chore? Nie, nie obchodzi mnie to! Wnuczka nigdzie nie pojedzie.
Alena zwykle starała się nie kłócić z teściową, unikając konfliktów. Ale tym razem nie milczała. Delikatnie próbowała wyjaśnić, że jako rodzice są całkowicie odpowiedzialni za córkę i mają prawo decydować, jak spędzać wolny czas.
„Nie widzę nic złego w wypoczynku na łonie natury” — powiedziała Alena. — Myślę, że dziecko będzie zainteresowane. Nasi przyjaciele też mają córkę, więc będzie miała towarzystwo.
Maria Nikolaevna, nawet gdybyśmy chcieli, nie moglibyśmy zaproponować jej innej opcji. I szczerze mówiąc, tak jest lepiej dla wszystkich: my odpoczniemy, a pani też będzie mogła odpocząć od nas.
Maria Nikolaevna obrażona zacisnęła usta, ale nie odpowiedziała nic swojej szwagierce. Jednak kilka dni przed wyjazdem ponownie wywołała awanturę z synem.
Wczesnym rankiem Maria Nikołajewna podeszła do Andrieja i od progu oświadczyła:
– Zmieniłeś zdanie? Będziesz mieszkał w namiocie? A jak dziecko będzie spało bez swojego łóżka i poduszki? Nie pozwolę na to!
Nawet stanęła w drzwiach, jakby chroniła swoją wnuczkę.
Andriej po raz kolejny zaczął tłumaczyć, że nie widzi nic złego w tym, że jego córka spędzi tydzień w warunkach innych niż miejskie.
– Wszystko będzie dobrze! Świeże powietrze, słońce, morze – piękno! Jedziemy w to samo miejsce co poprzednio, więc wiemy, gdzie dobrze zjeść, gdzie się wykąpać i gdzie wyjść wieczorem.
– Nie chodzi mi o wypoczynek, zwłaszcza nad morzem. Ale musisz kupić bilet do sanatorium i zapewnić im normalne warunki.
– Mamo, pozwól, że przypomnę: żyjemy z pensji i zasiłku na dziecko. Nie stać nas na sanatorium. Ale jeśli zapewnisz nam pomoc finansową, z przyjemnością pojedziemy do pensjonatu, a nawet do Turcji – zasugerował Andriej.
Maria Dolores de Cospedal:
– Skąd mam wziąć pieniądze? A jeśli nie masz środków, lepiej zostań w domu. Wstydzę się powiedzieć koleżankom, gdzie wysyłasz dziecko. Lepiej przyjedźcie do mojego domku letniskowego. Tam jest świeże powietrze, przyroda i nie ma niebezpiecznych dla zdrowia zmian klimatycznych.
– Ale nie ma tam morza!
Kto chce morze? Nadmuchaj basen i niech Sasha pluska się w nim.
Morze to co innego. W twoim wiejskim domu spędziliśmy już całe lato.
Andrey zaczął się denerwować, a Alena dyskretnie wyszła z kuchni. Przekonanie teściowej było bezcelowe.
Starsza pani była przekonana: odpoczywać można tylko w komfortowych warunkach. Z białymi jak śnieg obrusami, nienagannymi pokojówkami, kelnerami w muszkach. Wszystkie te wyobrażenia pochodziły z zagranicznych filmów.
Sama Maria Nikołajewna nigdy nie wyjechała dalej niż do lokalnej przychodni, a nawet to było w czasach radzieckich. Skąd wzięła się nagła chęć życia w luksusie, pozostaje tajemnicą.
Alena usiadła na krześle, wzięła telefon i udawała, że jest zajęta pracą. Jednak teściowa nie była szczególnie zainteresowana rozmową z synową. Chętnie ich przyjmowała, ale wydawała się jeszcze bardziej zadowolona, gdy mogli wrócić do domu. Czasami opiekowała się wnuczką, choć częściej obowiązek ten przekazywała rodzicom Aleny. Dwa miesiące temu dowiedziała się jednak, że młoda rodzina wybiera się na południe „na dziko”.
Początkowo kobieta milczała, być może będąc w szoku z powodu zbliżającej się „próby”. Potem zaczęły się codzienne telefony do syna. Maria Nikolaevna wymyśliła tyle niebezpieczeństw, że wystarczyłoby na całą serię thrillerów.
– Napisałabym książki grozy! Gmina Alain znajduje się pod współrzędnymi. – Stałaby się bogata i pomogłaby nam! Jak mogła sobie wyobrazić, że jest pełna węży polujących na turystów, pająków z jadem zabijającym w kilka sekund i rekinów gotowych zaatakować tych, którzy pływają kilka metrów od brzegu? Nawet delfiny pewnie się przestraszyły! A fakt, że w pobliżu znajduje się miasteczko ze sklepami, aptekami i przychodniami, w ogóle jej nie obchodzi.
Mąż tylko wzruszył ramionami:
– Nie martw się. Wkrótem się tym znudzi i znajdzie nowy temat do opowieści. Zwłaszcza gdy zacznie się sezon sadzenia. Wtedy na pewno nie będzie miała czasu myśleć o wakacjach.
I rzeczywiście, kiedy nadszedł czas sadzenia, teściowa milczała, ubolewając nad nocnym chłodem, nieuprawianym polem pod ziemniakami, przerośniętymi sadzonkami bakłażana i innymi problemami ogrodowymi. Ale teraz, kiedy ziemniaki zostały posadzone, a rzodkiewki, marchewki i inne warzywa pokazały pierwsze pędy, Maria Nikolaevna przypomniała sobie o zbliżającym się wypoczynku dzieci. I tak oto zaczyna się.
Najpierw zaczęła krzyczeć, że nie przestrzegamy zasad higieny:
– Nie rozumiesz? Woda w morzu jest brudna, stoi! Tysiące ludzi myje się tam codziennie. Nie wszyscy są zdrowi, wśród nich mogą być chorzy. Zanurz dziecko w tej wodzie, a potem co? Zarazi się jakąś infekcją. Albo piasek: jest pełen szkła, może się zranić. A co jest na dnie? Niedawno widziałam program, w którym mówili, że ciała utopionych czasami nie są znajdowane przez wiele miesięcy. Dryfują tam, w głębinach, zjadają je ryby, roznosząc infekcję. Proszę pomyśleć trochę głową, gdzie zabiera pani dziecko!
Andrei nie odpowiedział matce – i tak nie było sensu nic tłumaczyć. Po kilku dniach rozmów o brudnej wodzie i zaraźliwych kąpiących się Maria Nikolaevna zmieniła taktykę. Teraz zaczęła opowiadać o dziwnych przypadkach z turystami na wybrzeżu.
– Jeśli nie zależy ci na zdrowiu dziecka, pomyśl przynajmniej o jego bezpieczeństwie. Kilka lat temu byli rodzice, którzy również zdecydowali się na „dziki” wypoczynek.
Kiedy spali w namiocie, ich czteroletni syn obudził się, wyszedł i zniknął. Szukali go przez dwa tygodnie, ale nigdy nie znaleźli. Mógł zostać porwany. A jeśli żyje, to wielkie szczęście. A może przyjedziesz zobaczyć się z Sashą? Na każdym kroku są oszuści. Na przykład oferują zrobienie zdjęcia z małpą, a potem żądają pieniędzy. Jeśli turysta odmówi zapłaty, po prostu okradają go w biały dzień! Ilu ludzi ginie na morzu? Nie chcę, żebyś zabierał dziecko w tak straszne warunki.
Jeśli wcześniej Andriej odbierał te słowa z odrobiną humoru, teraz był po prostu zły i przerwał rozmowę. W rezultacie Maria Nikołajewna dotarła do jego domu i przez godzinę rozmowa krążyła w kółko.
Andriej i Alena poznali się dzięki miłości do natury i aktywnego trybu życia. Oboje byli rozsądnymi sportowcami, którzy trenowali dla przyjemności. Poznali się w górach Ałtaju, gdzie dwie grupy
turystyczne spotkały się jednocześnie w tym samym miejscu. Tego dnia Alena miała dyżur w kuchni, a dzieci nie mogły znaleźć soli. Poszedł za nią Andriej, który według plotek jako ostatni widział zagubioną paczkę. Młody człowiek przyszedł do kuchni i został tam do późnych godzin nocnych. Później przyznał, że był gotów zostać i spędzić tam noc, ale uznał, że nie byłoby to właściwe.
Następnego dnia grupy rozeszły się po swoich trasach. Alena przez jakiś czas pamiętała przystojnego chłopca, ale codzienne sprawy stopniowo wymazały jego obraz z pamięci.
Jakież było jej zdziwienie, gdy pewnego dnia w pobliżu domu została powitana bukietem stokrotek. Za kwiatami dostrzegła znajomą twarz.
– Andrew? Mieszkasz w Indiach. – Jak mnie znalazłeś?
„Przez twoje kanały” – uśmiechnął się Andrzej, zadowolony z wywartego wrażenia. – Twoje warkocze nie dawały mi spać. Zamykam oczy i już są przede mną.
– Nie są wcale cienkie! Gmina Alain znajduje się pod współrzędnymi.
Aby być przekonującym, potrząsnął bujną grzywką rudych włosów.
– Dobrze, że je na czas pomalowałem! Mieszka w Demokratycznej Republice Konga.
– No dobrze, może nie są chude – zgodził się Andriej.
Tego dnia spacerowali długo, a potem Andriej umówił się na kolejne spotkanie. Okazało się, że mieszka w pobliskim mieście i przyjechał ją odwiedzić w wolny dzień.
Później Alena pojechała go odwiedzić. A sześć miesięcy później Andriej wypowiedział te same słowa:
– Wyjdź za mnie.
W tym momencie miała już wszystko przemyślane: zamieszkają w jego mieście, gdzie znalazł mieszkanie i nawet wpłacił kaucję. Alena pracowała zdalnie, więc miejsce zamieszkania nie miało dla niej znaczenia. Miasto było większe, z bogatą ofertą rekreacyjną i rozrywkową. Do rodziców Aleny można było dojechać w godzinę: miasta dzieliło tylko sto kilometrów.
Alena szybko zaprzyjaźniła się z przyjaciółmi Andreja. Wkrótce stworzyli zgraną grupę podobnie myślących ludzi. Zimą jeździli na nartach i piekli ciasta, latem wyjeżdżali na wycieczki. Dalekie podróże musiały zostać odłożone na później: ceny biletów znacznie wzrosły.
Pewnego wieczoru Alena przypomniała sobie swoje dzieciństwo i rodzinne wycieczki na południe. Wtedy podróżowali samochodem, nocowali w hotelach przy drodze, a na południu mieszkali w namiotach. Wspomnienia były tak żywe, że Alena dosłownie tonęła w emocjach. Pomysł spodobał się wszystkim. Cudem udało nam się połączyć wakacje i wyruszyliśmy w drogę.
Usługi znacznie się poprawiły: są przytulne hotele na nocleg, kawiarnie przy trasie z ciepłym jedzeniem. Na południu życie stało się wygodne: sieci sklepów, warzywniaki, bazar z lokalnymi produktami, rybacy sprzedający świeże połowy bezpośrednio na wybrzeżu. W miejscowości działała klinika, do której najczęściej udawali się ci, którzy przesadzili lub nadużyli alkoholu. Cywilizacja dotarła aż do brzegu morza. Ale chłopcy nadal znaleźli zakątek dziewiczej przyrody — jednak najpierw musieliśmy usunąć trzy worki śmieci.
Ale wschody i zachody słońca zaskakiwały pięknem, kebaby na ognisku pachniały cudownie, a kąpiel z dala od tłumów turystów była prawdziwą przyjemnością.
Cała ekipa była zachwycona. W następnym roku pytanie, gdzie pojechać, nawet nie padło. Poza tym w trzech samochodach zmieściło się wszystko, co potrzebne (a nawet trochę więcej). Na przykład badminton i izolowane śpiwory pozostały nietknięte.
Trwało to cztery lata, aż Alena zaszła w ciążę. Podróże musiały zostać odłożone na dwa lata.
— Pojedziemy nad morze — zaproponował kiedyś młody ojciec.
Gmina Alain znajduje się pod współrzędnymi. — Sasha sama przez długi czas to straszne.
— Nie rób tego. Zabierzmy ją ze sobą. Dobrze śpi w drodze, a jeśli coś, zatrzymamy się w jednym z tych hoteli. Wypróbowaliśmy je wcześniej, opinie też są dobre. Tak, podróż potrwa dłużej, ale warto. Dawno nie odpoczywaliśmy normalnie.
– Co z Sashą?
– Weźmy wózek, zabawki, suchy prowiant. Jeśli nie zmieści się to do naszego bagażnika, część rzeczy zapakujemy do samochodu Bonesa, który przyjedzie przed nami. Tak, i kupię większy namiot, znalazłem w promocji. W ostateczności zawsze możesz wynająć mieszkanie. Skoro jedziemy samochodem, możemy wynająć nocleg z dala od morza. Po południu Sasha będzie spała w namiocie, a w mieszkaniu będziemy tylko nocować. Wyobraź sobie, jak wiele zdrowia zyska nasza córka!
Alena pomyślała. Potem zastanowiła się jeszcze raz i skonsultowała się z matką. Ta potrząsnęła głową:
– Zostawcie mi dziecko i jedźcie. Tym bardziej, że to znane miasto. A w przyszłym roku możecie zabrać Sashę.
Ale Andriej pozostał nieugięty: naprawdę chciał pokazać córce morze i południową przyrodę. Alena też się tym pomysłem zaraziła:
– Jeśli coś pójdzie nie tak lub pogoda się pogorszy, po prostu spakujemy się i wrócimy do domu. Najważniejsze, żeby spróbować – stwierdziła.
Młoda mama przestudiowała mnóstwo literatury medycznej, dokładnie przeanalizowała mapę miasta i w końcu zdecydowała:
– Jedziemy!
I nagle pojawiła się teściowa. Zwykle była obojętna wobec podróży młodych ludzi, ale teraz nagle postanowiła być czujna:
– Normalni rodzice wysyłają dzieci do luksusowych kurortów za granicą, a ty nie tylko na południe, ale jeszcze do namiotu. Wstydź się przed ludźmi!
Andrei próbował wyjaśnić, że starannie zaplanowane wakacje przyniosą o wiele więcej radości niż drogi hotel za granicą. Wschód słońca, szum fal, kołysanki przy ognisku przy akompaniamencie gitary – tego nie da się wycenić.
– Alena sama jeździła na obozy od drugiego roku życia, gdzie nie było stołówki, prysznica ani toalety. I co z tego? Wyrosła na piękną żonę i matkę!
W oczach teściowej pojawiła się wątpliwość, czy jej synowa jest dobrą żoną i matką. A potem zaczęły się zadania związane z przedszkolem.
I tak wszystko zatoczyło koło.
Andrzej nie wytrzymał:
– Jeśli tak bardzo martwisz się o swoją wnuczkę, daj mi pieniądze na podróż, a polecimy do Turcji.
Maria Nikolaevna była zaskoczona:
– Dlaczego miałabym się martwić? Sasha ma rodziców. Niech jej dadzą spokój.
Z zewnątrz może się to wydawać dziwne: dziecko będzie mieszkało nad morzem w namiocie. Ale rodzice wszystko dokładnie przemyśleli: jadą samochodem, zabierają wszystko, co potrzebne na długą podróż i wygodne życie w odległym mieście. Taka podróż była
by znacznie tańsza. Ale Maria Nikolaevna tego nie rozumiała.
W dniu wyjazdu wydarzyła się zabawna historia. Andriej obudził się wcześnie rano i postanowił pójść do sklepu po wodę i baterie, żeby nie budzić Aleny. Ubrany po cichu, próbował wyjść z mieszkania, ale z jakiegoś powodu klucz nie obracał się w zamku. Bez względu na to, jak bardzo ciągnął, nic nie pomagało. W końcu po prostu go złamał. Musiał obudzić żonę.
„Zablokowano nas” – próbował żartować Andriej. – Wygląda na to, że coś uniemożliwia normalne obrócenie klucza na zewnątrz. Może jest tam jakiś śmieć.
Alena zaniepokoiła się:
– Co teraz zrobimy? Michajłowie wkrótce przyjadą, będą tu za godzinę. Czy to oznacza, że wycieczka się nie odbędzie?
– Czy możemy wezwać ślusarza? Wymiana zamka to nic trudnego.
Tak też zrobili. Przybyły specjalista otworzył zamek i potrząsając głową, wyjaśnił Andreu:
– Ktoś wypełnił dziurkę od klucza klejem. Miałem szczęście, że mogłem przyjechać. Dzisiaj mam wolne, jechałem do domku letniskowego. Wygląda na to, że ktoś cię bardzo zdenerwował.
Andrésowi wszystko stało się jasne. Po zapłaceniu nauczycielowi zadzwonił do matki. Maria Nikolaevna nie odebrała od razu.
– Kto tam? Co to za telefony o takiej porze? Gmina Woodland znajduje się pod współrzędnymi.
„Mamo, przestań udawać” – wściekł się Andrés. – Co robisz? Przez ciebie musiałam wymienić zamek, a teraz straciłam mnóstwo pieniędzy. Zapłacisz za straty!
– Dlaczego mam to zrobić? Maria Dolores de Cospedal – Nie mam z tym nic wspólnego! Nie słuchasz mnie! Dlaczego ignorujesz moją opinię? Jestem absolutnie przeciwna temu, żeby Sasha mieszkał w tak strasznych warunkach! Spała tam, gdzie była, jadła to, co musiała. Jak inaczej możesz to zrozumieć, jeśli tego nie rozumiesz? Tak, przyszłam dziś w nocy i wypełniłam twój zamek klejem! I nie żałuję! Nie myśl, że przeproszę lub zapłacę za naprawę. Jeśli nie rozumiesz tego, co dobre, to będzie źle. Nigdzie nie pójdziesz! Tak postanowiłam.
Alena wyjęła mężowi telefon:
– Maria Nikolaevna, przestań zachowywać się jak urażona dziewczynka! Pamiętaj: nie będziesz nami rozkazywać! Jeśli zdecydujemy się pojechać odpocząć z córką, to pojedziemy, z twoją zgodą lub bez. Czy to jasne?
– Nie mów tak do mnie! Mieszkasz w Indiach. – Hamka! Jesteś bezużyteczną matką, celowo narażającą swojego syna na niebezpieczeństwo. Zadzwonię do opieki społecznej, żeby sprawdzili, jak pani żyje! Ile razy próbowałam cię przekonać, ile argumentów przedstawiłam! Nadal jesteś uparta? Dobrze, sprawię ci kłopoty.
Pomimo wszystkich trudności, wyjazd był udany. Po powrocie do domu Andriej poważnie porozmawiał z matką. Powiedział, że nie pozwoli jej już ingerować w ich życie. Maria Nikołajewna oczywiście poczuła się urażona, nazwała syna nieczułym i nieodpowiedzialnym. Andriej pozostał jednak nieugięty. Na razie nie komunikuje się z matką, co daje mu czas na uświadomienie sobie prostej prawdy: jest dorosły i sam podejmuje decyzje dotyczące swojego życia. Maria Nikołajewna również nie podejmuje kroków w kierunku pojednania. Uważa, że nie zrobiła nic złego, tylko opiekowała się wnuczką.
FacebookTwitterShar
