Ale wszystko poszło nie tak, jak planowano. Moja córka Lera od pierwszej klasy była większa i silniejsza od wszystkich swoich kolegów z klasy.
Nie była otyła, ale miała bardzo silną i muskularną sylwetkę. Wyróżniała się wśród swoich rówieśników od samego początku. Jeśli wziąć pod uwagę fakt, że całe lato biegała po podwórku z sąsiedzkimi chłopakami, a nie bawiła się lalkami z koleżankami – “przyzwoitymi dziewczynkami”, to wiele chłopaków bało się do niej podejść. Potrafiła sama się obronić, więc ani razu nie przyszła do mnie ze skargą. Czasami przypominała mi kogoś z znanych zapaśników. Miałam nadzieję, że gdy nadejdzie okres dojrzewania, hormonalny wybuch, moja dziewczynka stanie się zwyczajnym nastolatkiem i z tego wyrośnie. Żadne problemy zdrowotne nie ujawniły się po przeglądzie medycznym.
Wszyscy lekarze świadomie omijaliśmy. Rosła zdrową i wesołą dziewczyną. Tylko trochę większą od reszty rówieśników. W końcu wszyscy w naszej rodzinie mają szeroką budowę ciała. Nie. Nie jesteśmy otyli. Nie jesteśmy grubi. Po prostu krągłymi.
Chudych nie było w moim rodzie ani w rodzie męża od zawsze. Nawet nie przyszło mi do głowy, że moja córka w szkole może mieć jakieś problemy. W przedszkolu nikt nigdy na nią nie skarżył się – nie krzywdziła nikogo. Lera podobała się wszystkim za swoją dobroć i łagodny charakter. Tylko gdy poszła do szkoły, wszystko się zmieniło. Po kilku miesiącach weszłam do pokoju córki i zastałam ją w łzach. – Mamo, wyzywają mnie! Wszyscy mówią, że jestem gruba i chcą tylko słodyczy! Ale ja wcale nie lubię słodkiego! A oni nie chcą mnie zaakceptować. W ogóle! – “Lerko, dzieci nigdy nie odznaczały się rozumem i sprytem! Po prostu jeszcze nie zdążyli dostrzec twojego wewnętrznego piękna i nie docenili bystrej inteligencji!” – zaczęłam jej wyjaśniać z troską. Wtedy jeszcze nie zrozumiałam, że muszę od razu wyjaśnić mojej mądrej córce, że dzieci często bywają okrutne i na tle innych się afirmują. Szczególnie w szkole.
Ale musiałam to zrobić. Czuło matczyne serce. Po kilku miesiącach zostałam wezwana do dyrektora szkoły. I z wyglądem nastolatka, który zawinił, poszłam do niego. Tu zaczęła mi relacjonować wszystko z pełnym programem. – Anna Gawriłowna. Co to ma znaczyć? Co się dzieje? Wasza córka uderzyła syna generała w nos! Wyobraża pani sobie, jaki będzie skandal? Jakiego rzędu będzie dochodzenie? – Rozumiem – wymamrotałam. Ale tak naprawdę nie mogłam zrozumieć, jak moja dziewczynka mogła uderzyć nawet małego chłopaka, ale mężczyznę.
W rezultacie kazano mi przyjść rano do szkoły, do klasy córki, gdzie mieli nas publicznie osądzić. Rano obudziliśmy się, zjedliśmy śniadanie i ruszyliśmy do szkoły w pełnej ciszy. Nawet nie rozmawialiśmy. – Mamo – odezwała się córka – wszystko byłoby w porządku, gdyby on mnie wyzywał, zrozumiałabym, no głupota, Igor z Sławka miał pretensje. A ten – mięczak i tchórz. Zupełnie niezdolny do obrony siebie. – Lera! Przestań wszystkich bronić! Zobacz, jak nam obojgu przez ciebie się dostanie. Wchodzimy do klasy, a ja siadam z tyłu. Dzieci oglądają się na mnie i szeptają. A mi chciałoby się zapaść pod ziemię. Tu do klasy wchodzi matka Igora, generałowa, a za nią idzie ojciec – sam generał, za nimi Igor, który bardziej przypomina smutnego borsuka.
Pod okiem siniak o oczywistym pochodzeniu. Bo cios trafił w nos. – Kto złamał nos mojemu synowi? – Ja! – wstaje i odpowiada Lera. W tym momencie wszyscy, włącznie z nauczycielami, wcisnęli się w swoje krzesła. Generał spojrzał na Lerę i oskarżycielsko spojrzał na swojego syna. – To ty teraz postanowiłeś bić się z dziewczynami? Porozmawiamy o tym w domu! Nie ma sensu tłumaczyć, że to Lera umiejętnym chwytem odesłała Igora przez wszystkie ławki, walcząc o sprawiedliwość. Matka chłopca posmutniała i wyszła za mężem. A Sławek jeszcze długo dziękował mojej córce i nosił jej tornister aż do domu. Pewnie już wtedy pomyślał, żeby się z nią ożenić.
