Maria Pietrowna siedziała przy oknie. Chętnie by je umyła, ale nie miała na to ani siły, ani ochoty. Ogród był pełen pokrzyw i łopianu. Ale to nie przeszkadzało Marii Pietrownie. Nawet przy wielkim pragnieniu Maria Pietrowna nie byłaby w stanie zwalczyć chwastów. Teraz z trudem poruszała się wewnątrz domu. Zima była sroga i mroźna. Stary piec dymił. Najwyraźniej rura była zatkana. A drewno na opał trzeba było oszczędzać.
Mariia Petrivna starała się ogrzewać piec nie codziennie. Chodziła po domu w butach i znoszonym płaszczu. Jeszcze rzadziej chodziła do sklepu. Nie potrzebowała wiele. W lutym dopadło ją poważne przeziębienie. Myślałam, że nigdy nie przeżyje. Na szczęście moja sąsiadka Galina przyszła sprawdzić, co się ze mną dzieje. To ona wezwała lekarza. Lekarz nie badał Marii Pietrowny długo. Potem potrząsnął głową i spojrzał zamyślony: – Leki nie zawsze pomagają. Liczy się pragnienie życia i walki z chorobą. “Przeżyłam swoje życie” – odpowiedziała Maria Pietrowna i odwróciła się. To pragnienie życia topniało z każdym mijającym dniem. Dlaczego? Dla czego? Dla kogo? Ale choroba ustąpiła. Galina przychodziła codziennie.
Przynosiła gorącą zupę i parzyła świeżą herbatę. “Nie marudź, Galoczko”, mówiła Maria Pietrowna, “mam wiele rzeczy do zrobienia w domu”. “W porządku, będę miała czas”, odpowiadała Galina, szybko rozgrzewając piec. “Powiedziałam Wasilijowi, że przyjdzie w sobotę i narąbie drewna. Potrzebujesz ciepła, a ty…” Halyna była przed czterdziestką. Była żywa, pracowita i uśmiechnięta. Ona i Mikołaj, syn Marii Pietrowny, uczyli się w tej samej klasie. Potem Mykoła wyjechał do miasta, aby wstąpić na uniwersytet. Został tam. Ożenił się. Jelena, żona Mikołaja, była piękną kobietą. Czasami przychodzili w odwiedziny, a ona nie przynosiła wody ze studni ani nie pomagała w pieleniu. Chciała tylko, żeby Mikołaj był szczęśliwy. Potem mieliśmy wnuka, Slavika, który był zabawnym małym chłopcem. Kiedy trochę dorósł, zaczęliśmy pozwalać mu wyjeżdżać na całe lato na wieś. To w sam raz dla dziecka na wsi – powietrze jest świeże i jest dużo przestrzeni. Dorastałem z synami Galkina. Potem zacząłem przychodzić rzadziej.
Tak jak reszta rodziny. Kilka razy latem i po Nowym Roku. Latem Lena, żując gałązkę kopru, mówiła: “Maria Pietrowna, gdzie ty będziesz sadzić taki ogród? W twoim wieku.”- Ale przyjedziesz w sierpniu, zbierzemy warzywa. Warzyw starczy na całą zimę” – usprawiedliwiała się Maria Pietrowna. “Mamo, Lena mówi o sprawie” – powtórzył Nikołaj. “No, a czego nie kupimy?” “Tak jest w sklepie, tylko chemia!” – odparła Maria Pietrowna. Pod koniec sierpnia Maria Pietrowna kręciła słoiki z chrupiącymi ogórkami i kompotem śliwkowym. Wciąż myślała, że zimą ludzie będą otwierać kompot i wspominać ją miłym słowem. Wraz z pierwszym śniegiem usiadłam do robienia skarpet i rękawiczek. Dla Oleny były mniejsze, różowe lub żółte z motywem płatków śniegu.
Dla Mykoły i Slavika były szare lub niebieskie. “Lena zmarszczyła brwi. – W domu jest cały magazyn. – Ale jest ciepło – uśmiechnęła się Maria Pietrowna, zawstydzona. Sama wiedziała, że jej prezenty nie były zbyt często noszone. Lena była taką fashionistką, a Nikolai zawsze prowadził. Kilka razy Nikołaj dzwonił do matki, żeby przeprowadziła się do miasta. “Nie, synu, nie pojadę. To mój dom, moje dzieciństwo, moja młodość i wspomnienia twojego ojca. To jest moje życie. Lepiej przyjeżdżaj częściej.”- Częściej… i pracować?”- I jedziesz na wakacje – powiedziała z nadzieją Maria Pietrowna.- Wakacje na wsi?” Elena była zaskoczona.
– Rok pracy na wakacje na wsi. Cóż, nie! Maria Pietrowna tylko skinęła głową w odpowiedzi. Chciała być bliżej syna, ale nie odważyła się ruszyć. Całe życie spędziła tutaj. Mąż Marii Petrivnej zmarł dwadzieścia lat temu. Nikołaj nadal studiował w instytucie. Co niezwykłe, Maria Pietrowna czuła się samotna, ale nie oddzwoniła do syna. “Ciociu Maszo, jak się masz?” Dźwięczny głos Galiny przywrócił Marię Pietrowną do rzeczywistości. Sąsiadka stała przy niskim płocie naprzeciwko okna: “Nic, nic, Galoczka. “Upiekę teraz placki ze świeżą cebulą, a wieczorem przyjdę na herbatę” – odpowiedziała Galina i pospieszyła do domu. Kilka godzin później Maria Pietrowna wciąż siedziała przy oknie. Właśnie je zasłoniła. Był wieczór, powietrze robiło się coraz świeższe, komary też. Brama sąsiadów otworzyła się i wyskoczył z niej Szurka, dwunastoletni syn Hałyny. Następna wyszła Galina, niosąc talerz zawinięty w ręcznik. Ayutka pospieszyła za nią, prowadząc małą Zoję za rękę.
Siostry miały osiem i trzy lata. Rodzina Galiny była liczna. Czterech starszych synów, dwie młodsze córki. I nawet teraz Galina była na swoim miejscu. Wasyl, mąż Hałyny, jest silnym mężczyzną, który nie pije i dorastał z dziewięciorgiem rodzeństwa. “Szurka, przynieś wody!” – rozkazała synowi Hałyna, wchodząc do domu Marii Pietrowny. Placki nie zdążą ostygnąć. – Gałoczko, ale się ze mną droczysz, staruszko. – No cóż, musimy być sobie obcy, tyle lat mieszkamy obok siebie. Wzięłaś dziś tabletki? – zapytała Halina, wyjmując kubki z kredensu.
– Wzięłam – westchnęła Maria Pietrowna – więc po co mi one? Chciałabym, żeby Wszechmogący zabrał mnie wcześniej.” – Na próżno! A jeśli wierzysz we Wszechmogącego, powinieneś wiedzieć, że mówienie takich rzeczy jest grzechem. Nie wszystkie ziemskie rzeczy zostały jeszcze zrobione. Więc nie zabiera go.”- Jaki mam teraz interes?”- Babciu Masza, co to jest?”- zapytała Anyutka, wskazując na niedokończoną rękawiczkę z igłami wystającymi jak bolesny kciuk. Podczas gdy dorośli rozmawiali, siostry rozejrzały się po pokoju w poszukiwaniu czegoś interesującego. “Robiłam na drutach tę rękawiczkę, ale jej nie skończyłam” – powiedziała Maria Pietrowna. “Proszę, daj mi ją, kiedy skończysz” – poprosiła dziewczynka, uśmiechając się
– “Dlaczego nie? Uspokój się!” Galina żartobliwie krzyknęła na córkę. “Może sama nauczę się robić na drutach” – powiedziała marzycielsko Ayutka. I Szurka. I… będę robić na drutach dla wszystkich! “Babciu Maszo, naucz mnie robić na drutach.” – A ty chodź, chodź, Aneczko. Przynajmniej jutro przyjdź i zaczniemy się uczyć.” – Obiecuję!” – obiecała Aniutka. Szurka wrócił z dwoma wiadrami wody. Czajnik elektryczny, podarowany mu kiedyś przez Nikołaja, ochoczo zagotował wodę.
Usiedliśmy, żeby napić się herbaty. – Chłopak znowu obiecał – powiedziała Halyna, kiwając głową na swój okrągły brzuch. Śmiejąc się, dodała: “Jakoś tym razem nie udało nam się spotkać na czas. Do końca lata zostało niewiele czasu. I są żniwa. Nie wiem, jak nadążę ze wszystkim. Jakoś sobie poradzimy. Halyna mówiła dalej i dalej. Że najstarszy zostanie w tym roku w mieście na letnim stażu. Że przeciętny uczeń miał kilka ocen niedostatecznych.
Że Wasyl awansował na brygadzistę w pracy. I jeszcze coś. Maria Pietrowna słuchała. Spojrzała na Galinę. Na dzieci, które jadły placki. A jej dusza stała się lżejsza i cieplejsza. Chciała być zdrowa rano, aby nauczyć Anyutę robić na drutach. A w ogóle, to w szafie jest tyle włóczki. Wystarczy na garnitur dla dziecka, które wkrótce się urodzi, na kolorowe skarpetki i rękawiczki dla wszystkich.
A jeśli nie wystarczy, można kupić więcej. I musimy pamiętać wszystkie bajki – powiedziała na głos Maria Pietrowna – Jakie bajki?” Galina była zaskoczona – Ze szczęśliwym zakończeniem. “Muszą mieć szczęśliwe zakończenie.” Maria Pietrowna poklepała śpiącą Zoję po głowie. Teraz znów poczuła się potrzebna.
