Czułem już, że nie mam zbyt wiele czasu na życie i zadzwoniłem do moich dzieci, aby opowiedzieć im historię ich narodzin. Teraz sami są rodzicami i dali mi wnuki.
Taras i ja pobraliśmy się bardzo młodo, mieliśmy po dziewiętnaście lat. Ale długo żyliśmy bez dzieci. Nie mogłam zajść w ciążę, a ponieważ nie było wtedy tak wielu technologii i lekarzy, nie mogliśmy nic z tym zrobić.
Zdecydowaliśmy, że Bóg nie da nam dzieci. Ale pewnego dnia, kiedy poszedłem wydoić krowę, usłyszałem odgłosy z obory. Wszedłem do stodoły i zobaczyłem stary kosz. Zajrzałem do niego i zobaczyłem dziecko, a obok niego kartkę. “Wiem, że nie możesz mieć dzieci, ale urodziłam córkę i jeśli moi rodzice dowiedzą się, że to moja córka, zabiją mnie.
Proszę, zaopiekuj się moim dzieckiem. Wiem, że ją pokochasz” – napisała w liście. Wzięłam koszyk i pobiegłam do domu: “Taras, bocian przyniósł nam dziewczynkę” – powiedziałam mężowi. Był bardzo szczęśliwy, ponieważ nie miał nadziei na własne dzieci. Wypełniliśmy dokumenty, a ponieważ byłam gruba, nikt nie podejrzewał, że to nie nasza córka
Dwa lata później ponownie znalazłam koszyk z dzieckiem w stodole. “To jest jej brat. Kochaliście moją dziewczynkę, będziecie kochać chłopca. Jesteście dobrymi rodzicami” – napisała w liście. “Teraz mieliśmy dwójkę dzieci. Nasze szczęście nie znało granic. Wychowaliśmy dzieci, oboje poszliśmy na studia, zdobyliśmy dobrą pracę i założyliśmy rodziny. Na ślubie mojej córki była kobieta, która cały czas płakała.
Od razu wiedziałem, kim ona jest. Podszedłem do niej, a ona podziękowała mi za wychowanie wspaniałych dzieci. Była również obecna na ślubie swojego syna, ale nikt jej nawet nie zauważył, było tak wielu ludzi. Po tej historii dzieci podziękowały mi za to, że je przygarnęłam i tak dobrze wychowałam. Zawsze były moją rodziną i jestem im za to bardzo wdzięczna.
