Dziesięć lat temu wyszłam za mąż. Mój mąż był inwalidą, ale prawie w pełni sprawnym. Ale nie obciążałam go w żaden sposób, martwiłam się o niego, bardzo go kochałam, a potem jego niepełnosprawność nie ujawniła się w życiu.
Nie przeszkadzało to w naszym szczęśliwym małżeństwie. Później urodziłam mu dwoje dzieci, a poród był trudny. Dzieci były tak piękne, że wyglądały jak on. Mój mąż zawsze pomagał, a wkrótce nawet ja poszłam do pracy, kiedy dzieci poszły do ogrodu.
Postanowiłam mu pomóc, nie powinien być jedyną osobą, która się dla nas schyla. Potem przyszło trzecie dziecko, dzieci już zaczęły chodzić do szkoły. Reklamy Ten poród kosztował mnie prawie życie, w wyniku czego zostałam inwalidką.
Moje kończyny dolne zawiodły. Mój mąż został ze mną przez rok, a potem powiedział, że nie potrzebuje nieważnej żony i odszedł do innej, mówiąc: “Nie potrzebuję takiej żony! Jak zamierzasz opiekować się dziećmi w takim stanie? One potrzebują normalnej matki, która może chodzić i opiekować się nimi.
Nie psuj psychiki dzieci, zostań tutaj, a my pójdziemy. W tym czasie znalazłem dla nich odpowiednią matkę. I odszedł, zabierając trójkę dzieci. W ciągu tego roku zrobiłam wszystko, co mogłam, aby odzyskać moje dzieci. Spersonalizowane prezenty dla mężczyzn Stanęłam na nogi, znalazłam pracę.
Ćwiczyłam z najlepszymi lekarzami, to był długi i ciężki trening. Nie pozwoliłam sobie na bezczynność, chciałam mieszkać z dziećmi i mieć “normalną” mamę. Teraz jesteśmy w sądzie, jestem pewna, że będę mogła odebrać mu dzieci. Nie mam nic przeciwko temu, że dzieci mają ojca, nie chcę ograniczać jego praw, chcę tylko być blisko moich dzieci.
Z drugiej strony, mój były mąż zawsze oczernia mnie za moimi plecami. Mówi, że jestem złą matką, a do tego filantropką. Ja z kolei nie zapomniałam o moich dzieciach, żyłam i pracowałam tylko po to, by być i pozostać dla nich matką.
